Bræður okkar ljónshjarta

Þegar leikurinn í Nice var flautaður af og sigur Íslands á Englandi í 16-liða úrslitum staðreynd sameinaðist íslenska þjóðin í fögnuði. Strákarnir okkar, hetjurnar okkar, þyrptust að horni vallarins þar sem stuðningsmenn Íslands stóðu. Það voru ósjálfráð viðbrögð allra, bæði leikmanna inni á vellinum, leikmanna og starfsmanna á bekknum.

Það var stund sem nær ef til vill einna besta að lýsa þýðingu stundarinnar. Íslandi tókst að leggja England að velli á stórmóti, og það í útsláttarkeppni. Fögnuðurinn var innilegur og ósvikinn, og verðskuldaður.

Það þurfti engin brögð til að vinna leikinn. Ekki að hanga á núlli í 120 mínútur og vinna svo í vítaspyrnukeppni. Ekki að múra fyrir markið og vona að andstæðingurinn næði ekki að skora. Ekkert slíkt.

Það sem íslenska landsliðið sýndi var frammistaða á heimsmælikvarða. Það spilaði svo vel að það átti skilið að vinna leikinn.

Ísland átti strax svar

Það sem gerir sigurinn ef til vill enn merkari er sú staðreynd að Ísland lenti undir strax á fjórðu mínútu, er Wayne Rooney skoraði úr vítaspyrnu sem var dæmd á Hannes Þór Halldórsson fyrir að brjóta á Raheem Sterling.

En okkar menn áttu umsvifalaust svar. Eftir langt innkast frá Aroni Einari Gunnarssyni skallaði Kári Árnason boltann á Ragnar Sigurðsson sem skoraði af stuttu færi.

Englendingar ætluðu ekki að trúa eigin augum. Hvað þá þegar íslenska liðið, sem hefur á svo löngum köflum átt svo erfitt með að byggja upp sóknir á mótinu, náði eftir afar fallegt samspil að komast yfir. Jón Daði Böðvarsson lagði boltann fyrir Kolbein Sigþórsson, sem skoraði með góðu skoti.

Þeir ensku áttu vissulegar sínar sóknir og sín færi. En okkar menn fengu betri færi til að skora, allra helst Ragnar sem átti bakfallsspyrnu við markteiginn sem Joe Hart var stálheppinn að fá í sig. Aron Einar og Birkir Már komu sér einnig í góð færi, sem segir sitt um styrkleika íslensku sóknarinnar í gær.

Það besta frá upphafi

Ragnar átti nánast fullkominn leik í íslensku vörninni. Og hann var rólegur og yfirvegaður á blaðamannafundinum eftir leik og sagði að hann hafi í raun aldrei haft áhyggjur af sóknarleik enska liðsins.

„Eina færið sem ég man eftir var þegar [Harry] Kane fékk boltann á fjær og skallaði á Hannes. En annars voru þetta bara fyrirgjafir sem við komum í burtu, langskot sem fóru framhjá eða skot sem Hannes tók.“

Heimir Hallgrímsson lofaði frammistöðu Ragnars eftir leikinn. Landsliðsþjálfararnir hafa farið sparlega með lof um frammistöðu einstakra leikmanna heldur hafa þeir frekar lagt áherslu á samheldni og liðsheild.

„Þetta er sennilega besta frammistaða sem miðvörður hefur sýnt í íslenska landsliðinu,“ sagði Heimir og komst ekki hjá því að lofa frammistöðu Ragnars. Hápunktur frammistöðu hans og eitt mikilvægasta augnablik leiksins var þegar hann hirti boltann af Jamie Vardy, sem var sloppinn í gegn, með fullkominni tæklingu.

Gleði heillar þjóðar

Fyrir leik var fullyrt af enskum fjölmiðlamönnum að tap fyrir Íslandi yrði það vandræðalegasta í sögu enska landsliðsins, í það minnsta kosti síðan að England tapaði fyrir Bandaríkjunum á HM 1950. Tapið kostaði landsliðsþjálfarann, Roy Hogdson, starfið en hann tilkynnti afsögn sína strax eftir leik.

Íslenska landsliðið er löngu búið að vekja heimsathygli fyrir framgöngu sína síðustu vikur og misseri. Og nú settu okkar menn heimaland knattspyrnunnar á hliðina ofan á allt annað.

En öllu öðru fremur er afrek strákanna slíkt að ekki er hægt að líta fram hjá því sem einu af allra stærstu augnablikum þjóðarinnar, ekki bara í heimi íþróttanna heldur fyrir íslenskt samfélag.

Íslenska þjóðin samgladdist á einu augnabliki þegar knattspyrnudómari flautaði til leiksloka áleikvanginum Nice í gær. Leikmenn hlupu til stuðningsmanna til að deila gleðinni með þeim. Því sigurinn er ekki aðeins leikmannanna, hann er okkar allra. Virði slíks augnabliks er ómetanlegt fyrir þjóð.

Næst bíður Frakkland í 8-liða úrslitum. Gestgjafarnir á sjálfum þjóðarleikvanginum, Stade de France. Með leiknum í gær sýndu leikmenn að þeir eru með ljónshjarta og fyrir þá er ekkert fjall ókleift. Það ættu Frakkarnir að óttast helst nú.