Sterkari saman

Ég á vin sem heitir Eric O'Brien. Faðir hans er írskur, móðir hans er frönsk og er hann alinn upp í Dublin á áttunda og níunda áratug síðustu aldar. Alinn upp við reglulegar fréttir af dauðsföllum samlanda sinna og nágranna, hvort sem það voru Írar, Norður-Írar eða Englendingar. Ég kynntist Eric 1997 þegar ég var í spænskunámi í Málaga á suðurströnd Spánar. Okkur varð um leið vel til vina. Einn daginn vaknaði ég í bjarta sólskini og settist út á verönd. Þar sat Eric í skugga með tárin í augunum og ég spurði hann hvað amaði að. „There will be peace“ sagði hann og hafði þá nýverið fengið símtal frá móður sinni sem tjáði honum að þennan dag, 19.júlí 1997, lýstu stríðandi fylkingar yfir vopnahléi og tæplega ári síðar, eða 10. apríl 1998 var skrifað undir friðarsamkomulag sem Sinn Fein staðfesti mánuði síðar, þann 10. maí.

Tárin sem runnu niður vanga vinar míns voru blönduð sorg og gleði. Við sem vorum í kringum hann þennan dag, öll af mismunandi þjóðernum, fundum líka fyrir að það var eins og ósýnilegri byrði væri lyft af okkur. Við vorum ekki nema átján ára en ég held að hvert og eitt okkar hafi uppgötvað einn af grunn sannleikum lífsins: að við erum öll í þessu saman.

Nú átján árum síðar var ráðist á París, uppeldisborg móður Erics O'Brien og hugur minn hefur skiljanlega verið hjá honum síðustu daga og hjá aðstandendum hinna föllnu. Ég vona að þessir atburðir verði ekki til þess að sundrung aukist, hin fordómafullu fái sterkari rödd og hin valdasjúku herði tökin. Það er því miður lítið, hrætt fólk þarna úti sem hugsar sér gott til glóðarinnar þegar atburðir sem þessir gerast. Hrægammar sem nýta sér ástandið og ala á ótta til að ná fram markmiðum sínum. Vopnaframleiðendur glotta. Aukin vopnavæðing lögreglunnar, til dæmis, gæti hæglega komið í kjölfarið á þessu ef við gætum okkar ekki.

Umburðarlyndi má ekki verða fórnarlamb öfgamanna. Ég vona að við höldum áfram að vera umburðarlynd gagnvart náunganum, gagnvart ólíkum trúarbrögðum, gagnvart þeim sem minna mega sín og gagnvart þeim sem neydd eru til þess að flýja stríðshrjáð lönd eins og Sýrland.  Það má ekki gerast að við verðum óttanum að bráð.