Útblástur á annarra manna fé

Á Íslandi er að myndast eins konar 2007 eða 2002 stemming, allt eftir því hvernig á það er litið. Atvinnuleysi er lítið, laun eru að hækka, fasteignaverð er á hraðri uppleið og víða virðist vera mikið fé til ráðstöfunar, þó með veigamiklum undantekningum. Í slíku árferði streyma verðmæti inn í hirslur hins opinbera, bæði í ríkissjóð og sjóði sveitarfélaganna. Sköttum er haldið háum og sífellt er bætt í eyðsluna. Ríkisvaldið og einhver sveitarfélög eru að reyna lækka skuldir á meðan önnur, eins og Reykjavík, safna skuldum. Það er í svona árferði sem mikilvægt er að temja sér aga í fjármálum, halda útgjöldum neðan við tekjur, greiða niður skuldir og jafnvel leggja fyrir og fjárfesta. Vonandi muna Íslendingar enn vel hvað varð um þá sem héldu bensíngjöfinni í botni alveg fram að hruni og hafa lært sína lexíu. Einn hópur hefur samt ekki lært nokkurn skapaðan hlut og það eru stjórnmálamenn. Sem skýrt dæmi um það er hinn mikli fjöldi stjórnmálamanna og opinberra embættismanna sem situr nú í París og tekur þátt í 21. aðildarríkjaþingi loftslagssamnings Sameinuðu þjóðanna (COP21), en það er fjölmennur kjaftaklúbbur sem flýgur á morgnana, bölvar flugsamgöngum á daginn og drekkur rauðvín á kostnað skattgreiðenda á kvöldin. Ríkið sendi af stað hvorki meira né minna en 3 ráðherra og 12 aðstoðarmenn. Reykjavík sendi 12 borgarfulltrúa og -starfsmenn. Ekki er þá víst að allt sé upptalið. Íslenskir skattgreiðendur þurfa með öðrum orðum að standa straum af kostnaði vegna skemmtiferðar stórs hóps opinberra starfsmanna og stjórnmálamanna. Eftir hrunið 2008 skellti Reykjavík í lás þegar kom að ferðalögum borgarstarfsmanna erlendis. Nú er sú tíð liðin og mannskapurinn sem fær að fljúga á kostnað annarra orðinn mjög fjölmennur. Stjórnmálamenn á öllum stjórnstigum bjóða sér ítrekað á allskyns námskeið, vettvangsferðir og ráðstefnur út um allan heim og hika ekki við að bera á borð furðulegustu ástæður fyrir öllu bröltinu. Eins og barðir hundar Skattgreiðendur segja lítið sem ekkert enda vanir því eins og barðir hundar að þurfa að halda í sér í langan tíma því eigandinn nennir ekki að gefa þeim svigrúm til að teygja á sér lappirnar. Fréttamenn segja lítið sem ekkert enda fá þeir oft að fljóta með á hinar fínu samkundur sem veita þeim að auki hráefni í margar fyrirsagnir. Unga fólkið, sem þarf að éta skuldirnar sem verið er að hlaða upp, segir ekkert enda upptekið við að ákveða hvernig það kemst sjálft á toppinn á fæðupíramídanum síðar meir. Hinir sem eldri eru segja ekkert því þeir gera ráð fyrir að vera dauðir þegar lánardrottnar banka á dyrnar og heimta að velferðarkerfið sé sett á sölu til að greiða af lánunum. Atvinnulífið segir ekkert af ótta við að verða fyrir nýrri skattheimtu í formi hvers kyns eftirlitsgjalda og sértækra skatta. Stjórnmálamenn ganga á lagið og slá upp veislu á kostnað annarra við hvert tækifæri. París er bara byrjunin. Á næsta ári þarf að mæta á enn fleiri ráðstefnur í fjarlægum heimshornum, skoða holræsakerfið í Perth, Ástralíu, sporvagnana í San Francisco, Kaliforníu og eldfjallaviðbúnað Hawaii-eyja, svo eitthvað sé nefnt. Vitið til, kæru skattgreiðendur og almenningur allur, ef enginn spyrnir við fótum núna þá kemur árið 2008 hraðar en við kærum okkur um.