„Auðvitað ætti ætlað samþykki að vera útgangspunkturinn“

Löggjafinn er ekki að hjálpa til þegar fólk er í þeirri vandasömu stöðu að þurfa að taka ákvörðun um hvort ástvinur verður líffæragjafi eða ekki. Íslensk lög ganga út frá ætlaðri neitun þegar kemur að líffæragjöf og því má færa rök fyrir því að verið sé að senda röng skilaboð til aðstandenda í vanda.

Þetta skrifar Steinunn Rósa Einarsdóttir, móðir Skarphéðins Andra Kristjánssonar sem lést árið 2014 í Fréttablaðið í dag. Líffæri hans voru gefin sex einstaklingum. „Auðvitað ætti ætlað samþykki að vera útgöngupunkturinn,“ skrifar Steinunn Rósa.

Þakklát fyrir að hafa tekið umræðuna

Hún segir að í ofanálag við sorgina, missinn og allar þær miklu tilfinningar sem skyndilegt kalli fram sé það ekki að hjálpa til að standa frammi fyrir slíkri ákvarðanatöku. Því sé mikilvægt að auka umræðuna. Það hafi fjölskyldan gert og þegar á reyndi hafi þau orðið afar þakklát fyrir að hafa rætt málin.

„Umræðan sem fylgdi í kjölfar líffæragjafar sonar míns varð mikil. Við fjölskyldan hittum líffæraþega og kynntumst félaginu Annað líf þar sem líffæraþeginn Kjartan Birgisson er í forsvari. Félagið er að gera góða hluti og leggur mikið á sig til að halda umræðunni gangandi. Að hitta aðra líffæraþega gaf okkur mikið og sýnir hversu stórar gjafir sonur okkar gaf,“ segir hún.

Vitum aldrei hvenær við stöndum í svo erfiðum sporum

Umræðan snúist þó ekki um að allir segi já, heldur það að hver og einn ráði yfir sínum líkama og fái að ráða hvort hver og einn vilji gerast líffæragjafir eða ekki. Til þess þurfi að skrá sig á vef landlæknis.

„Við vitum aldrei hvenær við stöndum í þeim sporum að aðstandandi okkar geti orðið látinn líffæragjafi.“