Eins og að verða fyrir járnbrautarlest að upplifa minningar um kynferðisofbeldi

„Ég var með allar afleiðingar en ég vissi ekkert af hverju, ég skildi ekki af hverju að lífið virkaði ekki,“ sagði Ingólfur Harðarson, frumkvöðafræðingur, í Bítinu í morgun en hann var beittur kynferðisofbeldi í æsku en bældi niður minningarnar þangað til hann var kominn á fullorðinsaldur.

„Þetta var falið fyrir mér. Ég fann ekki minningar fyrr en ég fór að vinna í sjálfum mér í meðvirknissamtökum. Þá fóru að poppa upp minningar.“

Ingólfur hefur gefið út bók sem heitir Ferðalag til frelsis og var hún til umræðu í þættinum sem má spila hér efst í fréttinni. Bókin fjallar um færsluna, eins og Ingólfur kallar það, frá því að uppgötva að maður er að glíma við afleiðingar kynferðisofbeldis yfir í lausnina en Ingólfur segir þetta geta verið hættulegt ástand.

„Minn skilningur er á því að ég var kominn inn í lausnarumhverfi og barnið innra með mér sagði mér ekki frá því að ég var ekki í lausnarumhverfi. Ég hefði ekkert höndlað upplýsingarnar nema að hafa lausn. Þess vegna legg ég svona mikið upp úr því í bókinni að undirbúa vel áður en þú ferð inn í ferlið að ná í minningar. Að fá minningar er hræðilegt, það er bara eins og járnbrautarlest keyri yfir mann. Það er mjög vont,“ útskýrir Ingólfur hvað varðar ástæður þess að minningarnar héldust bældar svo lengi.

Hann segir gríðarlega mikilvægt að ekki sé þrýst á fólk í að grafa upp minningar. „Að reka fólk áfram er bara hættulegt. Það eru sjálfsmorðsgildrur þarna,“ sagði Ingólfur en hann átti vin sem tók eigið líf þar sem hann var staddur á þeim viðkvæma tímapunkti að hafa horfst í augu við ofbeldið en hafði ekki hafið meðferð.

Ingólfur setur fram sláandi tölur í bókinni en þar kemur fram að nú séu um 48 þúsund einstaklingar á Íslandi sem hafi verið beittir kynferðislegu ofbeldi. En auk þeirra sem kljást við afleiðingar af beinu ofbeldi séu tveir til þrír nákomnir aðstandendur fórnarlamba sem myndi stóran hóp sem þurfi að sinna betur. „Aðstandendur okkar lenda oft í ofbeldi eða hótun um ofbeldi með því eingöngu að standa með okkur,“ útskýrir Ingólfur sem segist reyna að leggja áherslu á þennan hóp í bókinni sinni.

Hann leggur mikið upp úr því að fram komi að engar ofbeldislýsingar séu í bókinni.  Hann segir ekki þurfa að útskýra ofbeldi, hann eigi sjálfur mjög erfitt með grófar ofbeldislýsingar og hann telji sig ekki vera einan um það. „Það skiptir ekki máli, það sem skiptir máli er frelsið, lausnin, kærleikurinn.“