Húsfyllir í Jónshúsi á baráttudegi kvenna

Jónshús var þétt setið þegar íslenskar konur í Kaupmannahöfn komu saman á alþjóðlegum baráttudegi kvenna síðastliðið föstudagskvöld. Kvennakórinn hóf samkomuna með fjöldasöng við mikinn fögnuð viðstaddra. Ætla má að „Áfram stelpur" hafi borist alla leið út á Norðurbrú þar sem Clara Zetkin sat ráðstefnu alþjóðasamtaka sósíalískra kvenna á árinu 1908 og lagði til að stofnaður yrði alþjóðlegur baráttudagur kvenna.

Dr. Þorgerður Einarsdóttir, prófessor í kynjafræði við Háskóla Íslands, flutti erindi sem hún kallaði „Hrun og heimsmet í kynjajafnrétti? Femínisminn – fimm árum síðar". Þar vitnaði hún í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis og fór yfir þrjár sviðsetningar sem urðu til eftir Hrunið: Konur bjarga, konur líða, konur verða jafnar. Hún taldi ýmsar átaksaðgerðir góðra gjalda verðar en minnti á að breytingar yrðu að verða í hagstjórninni.

Í tilefni þess að kosið verður til Alþingis í vor var öllum flokkum sem bjóða fram boðið að taka þátt í pallborðsumræðu. Undirtektir fóru fram úr öllum vonum og mættu frambjóðendur fjögurra flokka á baráttusamkomuna í Kaupmannahöfn.

Katrín Júlíusdóttir, fjármálaráðherra og varaformaður Samfylkingar, sagðist líta á sig sem unga konu en nú væri allt útlit fyrir að eftir kosningar í vor verði hún með lengsta setu kvenna á Alþingi.

Álfheiður Ingadóttir, formaður þingsflokks Vinstri grænna, rifjaði upp hvernig konur úr öllum flokkum sameinuðust um að setja Kvennaathvarfið á laggirnar og minnti á hve mikilvægt væri að konur í ólíkum flokkum væru í kallfæri hver við aðra.

Brynhildur S. Björnsdóttir, frambjóðandi Bjartrar framtíðar, nefndi tölur því til sönnunar að nóg framboð væri á hæfum konum í stjórnir fyrirtækja og lífeyrissjóða auk þess sem konur í stjórnum væru almennt betur menntaðri en karlar við sama borð.

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir sagðist ekki skammast sín fyrir að vera femínisti, Evrópusinni og í Sjálfstæðisflokknum. Hún hefði þó áhyggjur af því hvernig komið væri fyrir flokki sínum. Nú hyrfi hún af þingi í vor og vildi verja meiri tíma með fjölskyldu sinni. Taldi hún það almennt vera ástæða þess að konur hyrfu af vettvangi stjórnmálanna.

Allar voru stjórnmálakonurnar sammála um að jafnrétti væri ekki náð. Þeim greindi aðallega á um hvaða leiðir væru vænlegar til árangurs í jafnréttisbaráttunni.