Ráðist á Ríkisútvarpið

Ég varð óörugg og hrædd í síðustu viku því það var ráðist á menningarlegar rætur mínar og gildi sem ég var alin upp við. Það var ráðist á kjarnann í Ríkisútvarpinu.

Ég hef alltaf látið mig varða hvernig þjóðfélaginu er stjórnað. Ég hef oft verið bjartsýn og glöð, oft svartsýn og reið, oft óviss og stundum kvíðin vegna ákvarðana stjórnvalda en aldrei orðið óörugg og hrædd fyrr en nú. Það er hola í kjarnanum sem ég er gerð úr og svartur blettur á trausti mínu til stjórnenda menningarmála. Ég hugsa til holunnar þar sem Hús íslenskra fræða átti að rísa og sé fyrir mér handritin í holunni.

Svona alvarleg er árásin.

Ég hef ætíð borgað skattana með glöðu geði og útvarpsgjaldið með ánægju. Ríkisútvarpið er nefnilega þjóðin í hnotskurn; alíslensk menningarstofnun sem hefur fengið að dafna og þroskast með sjálfstæði þjóðarinnar. Ríkisútvarpið hefur tengt okkur við umheiminn umfram aðra fjölmiðla í okkar fámenna landi, með fræðslu, fréttum og tónlist. Ríkisútvarpið er öryggisventill, afþreying, skóli og skemmtun.

Þar til nýlega hefur Ríkisútvarpið markvisst tengt byggðirnar með fréttum og svæðisútvarpi. Ríkisútvarpið hefur rætt og frætt um listir, heimspeki, vísindi, stjórnmál og heimsmálin. Oft er kvikmyndarusl í sjónvarpinu og nýjasta ruslið er dapurlegur peningaspurningaþáttur en við höfum líka fengið hágæða efni, innlent og útlent. Alltaf hefur verið engilsaxnesk slagsíða en gott efni innan um. Alltaf hefur verið slagsíða varðandi íslenskt kvikmyndaefni en Útvarpsleikhúsið hefur gefið von um listræna sýn og Rás eitt hefur staðið að vandaðri þáttagerð. Við höfum alltaf mátt leyfa okkur að vona að efla ætti Ríkisútvarpið við fyrsta tækifæri í krafti sögunnar, hefðarinnar og okkar sameiginlegu menningararfleifðar. Vonað að úr myndi rætast eftir innreið markaðsaflanna og afleiðingar hrunsins.

Engin von

Nú er engin von lengur. Svo langt er gengið í niðurskurðinum að útvarpsstjóri uppfyllir draum frjálshyggjunnar í krafti ríkisstjórnarinnar: Að eyðileggja Ríkisútvarpið. Í framhaldinu verður líklegast einkavætt af fullum krafti. Verktakavinnan sem hefur viðgengist hjá stofnuninni verður hjóm eitt miðað við einkavædda framtíð. Frjálshyggjan holdi klædd heldur innreið sína, vinir fá vinnu, ætlaðir andstæðingar og óþægileg mál verða send út í vetrarkuldann. Helgi Pétursson er þegar byrjaður að redda Páli því að einn þulur var sendur heim. Átti Páll kannski að gerast þulur? Nýtt starfsfólk er komið til vinnu á meðan hinir burtreknu eru heima á launum.

Viljum við Ríkisútvarp þar sem tugum starfsmanna OKKAR er sagt að koma sér út samstundis, nærveru þeirra sé ekki óskað framar og aðgangi að tölvupósti þeirra lokað eins og um glæpamenn væri að ræða? Viljum við útvarp þar sem þulir tilkynna að leikin verði tónlist af hljómplötum í stað þeirra þátta sem falla niður en voru á dagskrá?

Það er ábyrgðarlaust að reka Steinunni Harðardóttur, Gunnar Stefánsson, Höllu Steinunni, Pétur Halldórsson, Jóhannes Kr. Kristjánsson, Adolf Inga, Brynhildi Björnsdóttur, Önnu Sigríði Einarsdóttur, Bjarna Rúnar Bjarnason, Lönu Kolbrúnu, Svanhildi Jakobsdóttur, Lindu Blöndal og marga fleiri. Með einbeittum uppsagnarvilja rak Páll Magnússon starfsfólk með samanlagða starfsreynslu upp á fimm hundruð ár. Menntamálaráðherra hefur sagt að það sé alltaf leiðinlegt fyrir fólk að missa vinnuna. Auðvitað er það rétt en Illugi Gunnarsson hlýtur að vita að hann talar niður til þjóðarinnar með þessu móti. Þjóðin missir af frábæru efni þeirra burtreknu og það kemur ekkert í staðinn fyrir það.

Fólki hefur verið sagt upp áður á Ríkisútvarpinu, og meira en góðu hófi gegnir síðustu árin, en ég hef leyft mér að vona að nóg væri komið. Þvílík blekking! Skemmdarverkið er geigvænlegt auk þess sem aðferðin við uppsagnirnar ber óþægilegan keim af siðblindu og undarlegri forherðingu. Það er stór og svört hola í menningarsögunni, svarthol sem gleypir dýrmætan hluta af þjóðarvitund okkar. Þess vegna er ég óörugg og hrædd.