Hæstiréttur snýr nauðgunardómi í sýknu

Hæstiréttur sýknaði í dag Stefán Loga Sívarsson og Þorstein Birgisson af ákæru um nauðgun í nóvember 2011. Héraðsdómur hafði áður sakfellt þá báða og dæmt Stefán í fimm ára fangelsi og Þorstein í fjögurra og hálfs árs fangelsi.

Dómur Hæstaréttar var kveðinn upp skömmu eftir klukkan ellefu í morgun. Í honum er niðurstaða Héraðsdóms Reykjavíkur gagnrýnd og sagt að þar hafi verið dregnar ályktanir af framburði ætlaðs brotaþola sem ekki fáist staðist.

Meirihluti Hæstaréttar segir að verulegs misræmis gæti um ýmis mikilvæg atriði í framburði stúlkunnar, sem var rétt tæplega nítján ára gömul þegar atburðurinn átti sér stað. Engu að síður segi í héraðsdómnum að hún hafi borið „á sama veg og fyrr“ frá einni skýrslugjöf til annarrar, jafnvel þótt það eigi sér ekki stoð. Þá stangist framburður hennar sumpart á við það sem sýnileg sönnunargögn taki af tvímæli um.

Stefán, sem er þekktur sem annar Skeljagrandabræðra, og Þorsteinn neituðu báðir sök og kváðu samræðið hafa verið með fullum vilja stúlkunnar. Niðurstaða Hæstaréttar er að gegn þeim framburði tvímenninganna hafi ákæruvaldinu ekki tekist að færa sönnur á sekt þeirra.

Þá segir einnig í dómi Hæstaréttar að annmarkar séu á rannsókn lögreglu „sem úr því sem komið er verður ekki séð að unnt væri að bæta úr nema að hluta“. Er þar meðal annars átt við að ekki hafi verið teknar skýrslur af ýmsum vitnum sem varpað hefðu getað skýrara ljósi á málið, ekki hafi verið kallað eftir upptökum úr öryggismyndavélum í tæka tíð og gagna um símtöl ekki aflað.

Ingibjörg skilar sératkvæði

Fimm reynslumestu dómarar Hæstaréttar dæmdu málið og fjórir þeirra mynduðu meirihlutann: Markús Sigurbjörnsson, Árni Kolbeinsson, Gunnlaugur Claessen og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

Einn dómaranna, Ingibjörg Benediktsdóttir, skilar hins vegar sératkvæði og vill sakfella tvímenningana.

Í sératkvæðinu segist Ingibjörg telja „hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærðu hafi gerst sekir um það brot sem þeir eru ákærðir fyrir“.

Ingibjörg segir fjölskipaðan héraðsdóm hafa metið framburð stúlkunnar trúverðugan og ekki sé ástæða til að vefengja það mat. Ekki gæti þar slíks ósamræmis að líkur séu á því að héraðsdómur hafi metið sönnunargildi framburðar hennar á rangan hátt. Á sama hátt hafi héraðsdómur „metið framburð beggja ákærðu ótrúverðugan og eru engin efni til að telja að það mat sé rangt“.