Ísland sem mennskt land Júlíus Valdimarsson skrifar 9. janúar 2013 06:00 Þann 6. september sl. birtist í Fréttablaðinu grein eftir mig sem bar nafnið „Ég sé fyrir mér mennskan heim". Þessi grein var að efni til fyrri hluti persónulegrar hugleiðingar eða yfirlýsingar sem ég skrifaði árið 1996 og mér finnst ekki síður eiga við í dag. Það sem þarna var ritað fyrir 17 árum stóð einhvern veginn ljóslifandi fyrir mér og tiltrú mín hefur ekki minnkað á þá mennsku framtíð sem þar er lýst þrátt fyrir tímabundna erfiðleika sem við göngum nú í gegnum. Ekki síst er tiltrú mín sterk á unga fólkið sem er kraftmikið og skapandi og reiðubúið til þess að leita nýrra leiða eins og kom vel fram í búsáhaldabyltingunni sem ekki hefði átt sér stað án þess. Sama er að segja um kröftugar aðgerðir ungs fólks annars staðar í heiminum sem nú krefst öðruvísi þjóðfélags. Hér á eftir fer seinni hluti hugleiðinga minna. Ég sé fyrir mér Ísland sem mennskt land. Ég sé fyrir mér Ísland sem fyrsta landið í heiminum sem nær þessu marki. Ekki vegna þess að hér búi betra fólk, því að fólk alls staðar annars staðar á plánetunni býr yfir sömu þrá og starfar að sama marki. Ísland er hins vegar lítið land, sem samt sem áður hefur öll einkenni annarra þjóðfélaga. Allar stofnanir og félög eru hér eins og annars staðar. Flestir kynstofnar og þjóðir eiga fulltrúa sína í íslensku þjóðfélagi og eru hluti af því eins og annars staðar.Mannlegt net Allar stefnur og straumar, allir fordómar, allt trúleysi, allt vonleysi, allt óöryggi, öll tortryggni, öll græðgi, allt tillitsleysi og allt óréttlæti er hér eins og annars staðar. Allt þetta sem þarf að leysa alls staðar í heiminum er einnig hér. Við erum hins vegar svo örfá og það er auðvelt fyrir okkur að hittast persónulega og reglulega. Það er svo auðvelt fyrir okkur að mynda mannlegt net sem nær til hverrar götu, allra hverfa, þorpa og bæja, allra skóla, vinnustaða og félaga. Ég sé fyrir mér fordæmisáhrif þess þjóðfélags sem okkur mun takast að mynda hér á Íslandi. Hingað munu margir koma til að upplifa félagslega fyrirmynd hins mennska þjóðfélags. Við munum einnig frétta af sífellt fleiri þjóðfélögum, bæjum, þorpum, hverfum og götum þar sem tókst að breyta völdunum og opna framtíðina eins og hér… Ég sé fyrir mér fólkið… börnin mín og barnabörnin… Ég sé fyrir mér bjartan, breyttan og mennskan heim… Ég sé fyrir mér alheimslega mennska þjóð… Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson Skoðun Skoðun Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason skrifar Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar Skoðun Reykjalundur endurhæfir – Endurhæfum Reykjalund Svana Helen Björnsdóttir skrifar Skoðun Að ganga út eða ganga inn Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar Skoðun Aðgerðaáætlunin er til, en hvar stöndum við? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Af indíánum og kúrekum Guðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Icelandair: Hver á flugfélagið og hver vill kaupa það? Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Áskorun til heilbrigðisráðherra Ásgrímur Grétar Jörundsson skrifar Skoðun Samræðusiðfræði og sálgæsla Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Þegar landsframleiðsla dugar ekki Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Fáfræði, fordómar og fimm flokkar Hjálmtýs Lilja Benatov Hjartar skrifar Sjá meira
Þann 6. september sl. birtist í Fréttablaðinu grein eftir mig sem bar nafnið „Ég sé fyrir mér mennskan heim". Þessi grein var að efni til fyrri hluti persónulegrar hugleiðingar eða yfirlýsingar sem ég skrifaði árið 1996 og mér finnst ekki síður eiga við í dag. Það sem þarna var ritað fyrir 17 árum stóð einhvern veginn ljóslifandi fyrir mér og tiltrú mín hefur ekki minnkað á þá mennsku framtíð sem þar er lýst þrátt fyrir tímabundna erfiðleika sem við göngum nú í gegnum. Ekki síst er tiltrú mín sterk á unga fólkið sem er kraftmikið og skapandi og reiðubúið til þess að leita nýrra leiða eins og kom vel fram í búsáhaldabyltingunni sem ekki hefði átt sér stað án þess. Sama er að segja um kröftugar aðgerðir ungs fólks annars staðar í heiminum sem nú krefst öðruvísi þjóðfélags. Hér á eftir fer seinni hluti hugleiðinga minna. Ég sé fyrir mér Ísland sem mennskt land. Ég sé fyrir mér Ísland sem fyrsta landið í heiminum sem nær þessu marki. Ekki vegna þess að hér búi betra fólk, því að fólk alls staðar annars staðar á plánetunni býr yfir sömu þrá og starfar að sama marki. Ísland er hins vegar lítið land, sem samt sem áður hefur öll einkenni annarra þjóðfélaga. Allar stofnanir og félög eru hér eins og annars staðar. Flestir kynstofnar og þjóðir eiga fulltrúa sína í íslensku þjóðfélagi og eru hluti af því eins og annars staðar.Mannlegt net Allar stefnur og straumar, allir fordómar, allt trúleysi, allt vonleysi, allt óöryggi, öll tortryggni, öll græðgi, allt tillitsleysi og allt óréttlæti er hér eins og annars staðar. Allt þetta sem þarf að leysa alls staðar í heiminum er einnig hér. Við erum hins vegar svo örfá og það er auðvelt fyrir okkur að hittast persónulega og reglulega. Það er svo auðvelt fyrir okkur að mynda mannlegt net sem nær til hverrar götu, allra hverfa, þorpa og bæja, allra skóla, vinnustaða og félaga. Ég sé fyrir mér fordæmisáhrif þess þjóðfélags sem okkur mun takast að mynda hér á Íslandi. Hingað munu margir koma til að upplifa félagslega fyrirmynd hins mennska þjóðfélags. Við munum einnig frétta af sífellt fleiri þjóðfélögum, bæjum, þorpum, hverfum og götum þar sem tókst að breyta völdunum og opna framtíðina eins og hér… Ég sé fyrir mér fólkið… börnin mín og barnabörnin… Ég sé fyrir mér bjartan, breyttan og mennskan heim… Ég sé fyrir mér alheimslega mennska þjóð…
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar
Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar
Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar