Virði háskólamenntunar Sara Sigurðardóttir skrifar 15. nóvember 2012 06:00 Þegar hafa farið fram miklar umræður í samfélaginu um hvernig ráðstafa eigi því fé sem fyrir hendi er fyrir fjárlögin 2013. Það er augljóst að allir vilja fá bita af kökunni. Eftir-kreppu árin hafa verið okkur Íslendingum erfið og stjórnvöld hafa haft úr litlu moða. Því þarf að vanda vel til verka þegar kemur að forgangsröðun verkefna í fjárlögum. Forgangsröðun er eitt erfiðasta verkefni ríkisstjórnarinnar ár hvert, eðli málsins samkvæmt. Eins bráðnauðsynleg og ný tæki og fjölbreytt flóra starfsmanna eru heilbrigðiskerfinu okkar, þá er vel menntað samfélag grunnstoðin að nýsköpun og framþróun. Háskólar landsins mennta kennara barnanna okkar, læknana þeirra og hjúkrunarfræðinga ásamt því að byggja upp og efla mikilvægustu starfsgreinar samfélagsins. Ísland er sér á báti þegar kemur að menntamálum. Ekki nóg með að Ísland sé undir meðaltali OECD-ríkjanna þegar kemur að fjármagni sem varið er á hvern nemenda heldur er forgangsröðun menntayfirvalda gjörólík því sem gengur og gerist. Ísland ver langmestu fjármagni, vel yfir meðaltali OECD-ríkjanna í 1. stigs menntun (leik- og grunnskólar). Talsvert minni upphæð er varið í 2. stigs menntun (framhaldsskólar) eða rétt undir meðaltali OECD og þegar kemur að 3. stigs menntun (háskólar) er lang minnsta fjármagninu varið og erum við langt undir meðaltali OECD. Á meðan flest lönd eyða eftir formúlunni minna-meira-mest, þá styðst Ísland við formúluna mest-minna-minnst. Að menntakerfinu steðjar alvarleg ógn. Þrátt fyrir að Háskóla Íslands hafi tekist að skipa sér sess meðal 300 bestu háskóla heims er nokkuð ljóst að við munum hrapa niður listann þegar tekið verður tillit til tölfræði og niðurskurðar síðustu ára. Þegar fjárveitingar til æðstu menntastofnunar landsins eru látnar ganga til þurrðar, þá er ógerlegt fyrir hana að halda í við erlenda háskóla. Þó svo að við eyðum miklum tíma í að bera okkur saman við erlendar menntastofnanir, þá er afar mikilvægt að við lítum einnig hingað heim. Hvaða skilaboð erum við að senda komandi kynslóðum? Fyrir flest þau störf sem auglýst eru t.d. í atvinnublaði Fréttablaðsins er krafist háskólamenntunar. Launakjör fara eftir menntunarstigi og samfélagið krefst háskólamenntaðs fólks í síauknum mæli. Niðurskurður stjórnvalda til háskólastigsins brýtur þannig þvert á þarfir þjóðarinnar. Háskólar eru þekkingarskapandi. Þá þekkingu er að mínu mati, vel hægt að meta til fjár. Ég tel það vera samfélagslega hagkvæmt að halda úti úrvals háskólamenntun á Íslandi. Ef við gerum það verður uppspretta þekkingar innanlands og við höldum meginþorra námsmanna hérlendis. Það verður minni spekileki og samfélagið fær afrakstur þekkingarinnar og verðmætasköpunina beint í æð. Stjórnvöld verða að setja menntun í forgang í fjárlögum næsta árs. Löngu er orðið ljóst að Háskóli Íslands er kominn að þolmörkum og hætt er við að þeir einstaklingar sem útskrifast séu ekki jafn vel í stakk búnir og þeir hefðu getað verið. Mjög erfitt er að byggja upp traust og sterkt háskólasamfélag ef við gefum of mikinn slaka í of langan tíma. Fjárfestum í menntun. Fjárfestum í fólkinu og samfélaginu. Fjárfestum í Háskóla Íslands. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Fótbolti og þjóðarmorð eiga ekki samleið Guðrún Sif Friðriksdóttir Skoðun Arnarnesvegur og varnaðarorð sem voru hunsuð Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir Skoðun Hver ber áfengið heim að dyrum? Arnar Sigurðsson Skoðun Varanlegar undanþágur? Björn Leví Gunnarsson Skoðun Vísindaferð í Brussel eða umsókn um aðild? Kristinn Karl Brynjarsson Skoðun Hugsjónir og hagsmunir fara saman Jón Steindór Valdimarsson Skoðun Öryggisvottaðir leikvellir: Úlfur í sauðagæru Davíð Már Sigurðsson Skoðun Krónan er ekki stríðsminjar – hún er megin ástæðan fyrir hagsæld okkar Eggert Guðmundsson Skoðun Þegar harður andstæðingur ESB-aðildar í Noregi skipti um skoðun Elvar Örn Arason Skoðun Bikarveiðar í búningi atvinnurekstrar Atli Sævar Guðmundsson Skoðun Skoðun Skoðun Krónan er ekki stríðsminjar – hún er megin ástæðan fyrir hagsæld okkar Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Vísindaferð í Brussel eða umsókn um aðild? Kristinn Karl Brynjarsson skrifar Skoðun Arnarnesvegur og varnaðarorð sem voru hunsuð Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Varanlegar undanþágur? Björn Leví Gunnarsson skrifar Skoðun Öryggisvottaðir leikvellir: Úlfur í sauðagæru Davíð Már Sigurðsson skrifar Skoðun Hver ber áfengið heim að dyrum? Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun Hugsjónir og hagsmunir fara saman Jón Steindór Valdimarsson skrifar Skoðun Fótbolti og þjóðarmorð eiga ekki samleið Guðrún Sif Friðriksdóttir skrifar Skoðun Bikarveiðar í búningi atvinnurekstrar Atli Sævar Guðmundsson skrifar Skoðun Þegar harður andstæðingur ESB-aðildar í Noregi skipti um skoðun Elvar Örn Arason skrifar Skoðun Undarleg stefna í umræðunni um ESB Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun MBA: Meðvirkni, bómullar- og aumingjavæðing Davíð Bergmann skrifar Skoðun Börn þurfa meira en stærðfræði Aðalheiður Mjöll Þórarinsdóttir skrifar Skoðun Er málflutningur SJÁ samtakanna marktækur? Birgir Finnsson skrifar Skoðun Gjaldmiðill sem aldrei átti að verða til og þjóðin situr enn uppi með Baldur Pétursson skrifar Skoðun Hvernig náum við til ykkar? Guðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Að leggja rækt við tortryggnina Ingólfur Sverrisson skrifar Skoðun Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Milli gjörða og gilda býr vonin. Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Áfengi heim að dyrum? Halla Þorvaldsdóttir skrifar Skoðun Barnið vex en Fésbókin ekki Reyn Alpha Magnúsdóttir skrifar Skoðun Eru brotalamir menntakerfisins fyrst að koma upp núna? Þóranna Rósa Ólafsdóttir skrifar Skoðun Að segja „JÁ“ snýst um sanngirni og framþróun Nichole Leigh Mosty skrifar Skoðun „Lýðræðisveisla“ sem skaðar lýðræðið. Forsetinn er á matseðlinum Júlíus Valsson skrifar Skoðun Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson skrifar Skoðun Hernaðarheilkenni Heimssýnar Gunnar Hólmsteinn Ársælsson skrifar Skoðun Hvað þarf til að verða sjúkraliði? Sandra B. Franks skrifar Skoðun Flýtum tvöföldun Vesturlandsvegar – í þágu umferðaröryggis Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar Skoðun 24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson skrifar Skoðun Sjálfbært laxeldi á Íslandi Kristján Ingimarsson skrifar Sjá meira
Þegar hafa farið fram miklar umræður í samfélaginu um hvernig ráðstafa eigi því fé sem fyrir hendi er fyrir fjárlögin 2013. Það er augljóst að allir vilja fá bita af kökunni. Eftir-kreppu árin hafa verið okkur Íslendingum erfið og stjórnvöld hafa haft úr litlu moða. Því þarf að vanda vel til verka þegar kemur að forgangsröðun verkefna í fjárlögum. Forgangsröðun er eitt erfiðasta verkefni ríkisstjórnarinnar ár hvert, eðli málsins samkvæmt. Eins bráðnauðsynleg og ný tæki og fjölbreytt flóra starfsmanna eru heilbrigðiskerfinu okkar, þá er vel menntað samfélag grunnstoðin að nýsköpun og framþróun. Háskólar landsins mennta kennara barnanna okkar, læknana þeirra og hjúkrunarfræðinga ásamt því að byggja upp og efla mikilvægustu starfsgreinar samfélagsins. Ísland er sér á báti þegar kemur að menntamálum. Ekki nóg með að Ísland sé undir meðaltali OECD-ríkjanna þegar kemur að fjármagni sem varið er á hvern nemenda heldur er forgangsröðun menntayfirvalda gjörólík því sem gengur og gerist. Ísland ver langmestu fjármagni, vel yfir meðaltali OECD-ríkjanna í 1. stigs menntun (leik- og grunnskólar). Talsvert minni upphæð er varið í 2. stigs menntun (framhaldsskólar) eða rétt undir meðaltali OECD og þegar kemur að 3. stigs menntun (háskólar) er lang minnsta fjármagninu varið og erum við langt undir meðaltali OECD. Á meðan flest lönd eyða eftir formúlunni minna-meira-mest, þá styðst Ísland við formúluna mest-minna-minnst. Að menntakerfinu steðjar alvarleg ógn. Þrátt fyrir að Háskóla Íslands hafi tekist að skipa sér sess meðal 300 bestu háskóla heims er nokkuð ljóst að við munum hrapa niður listann þegar tekið verður tillit til tölfræði og niðurskurðar síðustu ára. Þegar fjárveitingar til æðstu menntastofnunar landsins eru látnar ganga til þurrðar, þá er ógerlegt fyrir hana að halda í við erlenda háskóla. Þó svo að við eyðum miklum tíma í að bera okkur saman við erlendar menntastofnanir, þá er afar mikilvægt að við lítum einnig hingað heim. Hvaða skilaboð erum við að senda komandi kynslóðum? Fyrir flest þau störf sem auglýst eru t.d. í atvinnublaði Fréttablaðsins er krafist háskólamenntunar. Launakjör fara eftir menntunarstigi og samfélagið krefst háskólamenntaðs fólks í síauknum mæli. Niðurskurður stjórnvalda til háskólastigsins brýtur þannig þvert á þarfir þjóðarinnar. Háskólar eru þekkingarskapandi. Þá þekkingu er að mínu mati, vel hægt að meta til fjár. Ég tel það vera samfélagslega hagkvæmt að halda úti úrvals háskólamenntun á Íslandi. Ef við gerum það verður uppspretta þekkingar innanlands og við höldum meginþorra námsmanna hérlendis. Það verður minni spekileki og samfélagið fær afrakstur þekkingarinnar og verðmætasköpunina beint í æð. Stjórnvöld verða að setja menntun í forgang í fjárlögum næsta árs. Löngu er orðið ljóst að Háskóli Íslands er kominn að þolmörkum og hætt er við að þeir einstaklingar sem útskrifast séu ekki jafn vel í stakk búnir og þeir hefðu getað verið. Mjög erfitt er að byggja upp traust og sterkt háskólasamfélag ef við gefum of mikinn slaka í of langan tíma. Fjárfestum í menntun. Fjárfestum í fólkinu og samfélaginu. Fjárfestum í Háskóla Íslands.
Skoðun Krónan er ekki stríðsminjar – hún er megin ástæðan fyrir hagsæld okkar Eggert Guðmundsson skrifar
Skoðun Gjaldmiðill sem aldrei átti að verða til og þjóðin situr enn uppi með Baldur Pétursson skrifar
Skoðun Hvernig gat fæðingarþjónustan orðið útundan í stærstu heilbrigðisframkvæmd Íslandssögunnar? Guðrún I. Gunnlaugsdóttir skrifar
Skoðun Verðmætasköpunarhaustið? Af 1000 störfum voru 962 opinber og 38 á almenna markaðnum Elliði Vignisson skrifar
Skoðun Flýtum tvöföldun Vesturlandsvegar – í þágu umferðaröryggis Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar
Skoðun 24000 Íslendingar telja sig hafa skaðast alvarlega – af hverju er það ekki rannsakað? Jóhannes Loftsson skrifar