Það þarf að sjúga og sleikja

Samfarir á efri árum geta verið erfiðleikum bundnar, það að vera fullur vilja en ris á typpinu ekki til staðar, jafnvel þótt konan hafi áhuga og sleipiefni til staðar. Á hinn veginn, konan ekki til þegar karlinn er með typpið í þolanlegu lagi. Hvað getur þú ráðlagt okkur í þessum efnum?



Svar: Eins og þú eflaust veist þá getur verið erfitt að panta kynlöngun því hún er háð fleiri þáttum en stinnleika lims. Kynlíf þarf þó ekki að standa og falla með limnum. Þið þurfið að víkka sjóndeildarhringinn og leyfa kynlífinu að vera meira en beinar samfarir.

Þetta er mikilvægt því óháð aldursskeiði fá fæstar konur fullnægingu úr beinum samförum. Kynlíf með áherslu á svokallaðan „forleik" verður enn mikilvægara eftir því sem aldurinn færist yfir, sökum ástæðna sem þú nefnir. Svo ég vitni í Fóstbræður; þið þurfið að sjúga og sleikja (og nudda og pota). Þetta er ekki síðra en samfarir og líklegra til að tryggja báðum aðilum fullnægingu. Kynlífshandbækur gefa góð ráð um kynlíf utan beinna samfara og þið getið skoðað slíkar bækur á bókasafni. Leyfið ykkur að leika ykkur og verið óhrædd við tilraunastarfsemi, kynlíf er best með klípu af kímni.



Hversu ung eru börn/unglingar þegar þau fara að vera forvitin um kynlíf? Hvernig er best að ræða slík mál við börn?

Svar: Það er einstaklingsbundið hvenær börn verða forvitin um kynlíf. Hins vegar er eðlilegt að börn um tveggja ára aldur sýni kynfærum sínum athygli. Þetta gætu foreldrar þýtt sem forvitni um kynlíf en barn hefur engan skilning á því hugtaki og er bara forvitið um eigin líkama. Pot í rass eða tog í typpi gæti allt eins verið pot í eyra. Börnum finnst oft gott að koma við eigin kynfæri og það á ekki að bannað þeim það. Kynfærin, fyrir barninu, er bara ánægjulegur staður sem gott er að toga eða nudda.

Foreldrar hafa mikla ábyrgð gagnvart kynveru barnsins, að kenna því að þetta sé í lagi en að svona eigi aðeins að gera heima hjá sér. Þá er einnig mikilvægt að kenna rétt heiti yfir kynfærin en ekki „spotti" eða „budda". Typpi er typpi og píka er píka (þó sumir noti „pjalla" og ég sýni því skilning en aðeins ef barnið veit að mamman er með píku). Rétt heiti á kynfærum er því fyrsta skrefið í kynfræðslu barnsins.

Þegar kemur að spurningum um getnað og fæðingu má sýna þeim bókina „Svona verða börnin til" eftir kynfræðinginn Per Holm Knudsen. Hún er til á íslensku og gerir þessu máli fín skil. Á vefnum 6h.is má nálgast bækling fyrir foreldra um hvernig skuli tala við unglinga um kynlíf. Ég minni á að börn vilja fá kynfræðslu frá foreldrum sínum og það stuðlar að jákvæðri og ábyrgðarfullri afstöðu til kynlífs seinna meir.