Enn á að fara að kjósa

ér finnst eins og almennar kosningar hafi alltaf verið á næsta leiti undanfarin tvö ár. Jæja, þetta er nú kannski ekki sanngjarnt. Kosningarnar sem nú standa til eru ekki nema þær fimmtu eða sjöttu síðan vorið 2009 og menn verða sjálfsagt að hafa dálítið fyrir lýðræðinu. En ég get alveg skilið Svisslendinga þar sem þátttakan í þjóðaratkvæðagreiðslum fer alveg niður í 10-20%.

Ég verð þó að viðurkenna að ég tók ekki þátt í tveim síðustu kosningum. Í fyrra skiptið fannst mér þetta Icesave ekki vera málefni sem þjóðin ætti að kjósa um. Það vill enginn borga hærri skatta hvort sem honum ber að gera það eða ekki. Mér fannst það bara óumflýjanlegt ekki síst vegna þess að sitjandi forsætisráðherra 2008 hafði beðið Breta og Hollendinga að lána okkur fyrir þessum skuldum okkar sem þjóðar og gerði þar um alþjóðlegar skuldbindingar. Mér fannst ekki hægt að ganga á bak þeirra orða. Þó fundust mér alltaf vextirnir allt of háir.

Seinni kosningarnar fannst mér alla tíð fáránlegar, tilefnið og uppleggið allt saman og lokaniðurstaðan. Það getur svo sem vel verið að það hafi verið ýmislegt við framkvæmdina að athuga. Það hefur svo sem oft skeð áður. Engum dettur þó í hug að þessi smáatriði sem fundið var að hafi haft minnstu áhrif á niðurstöðuna.

Núna ætla ég aftur á móti að taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave. Ekki það að eðli tilefnisins hafi breyst; ég er enn innst inni á móti því að greiða hærri skatta. En ég tel mig hafa þó nokkrar góðar ástæður til að samþykkja það samkomulag sem nú liggur fyrir.

Ég held að það sé ómetanlegt á alþjóðavettvangi að geta náð samkomulagi og skilið í sátt við nágranna okkar.

Ég tel að þær upphæðir sem hér um ræðir séu smáræði miðað við það við skuldum í heild; svona sambærilegar við það sem við ætlum að leggja núna í Íbúðalánasjóð, Sparisjóð Keflavíkur, hvað þá Seðlabankann sjálfan.

Ég held að hin frægu hjól atvinnulífsins verði föst í handbremsu þangað til þetta mál er úr sögunni. Það er bara bull að segja að þetta mál hafi ekki skaðað okkur.

Ég fylgi þingflokki Sjálfstæðisflokksins sem mér finnst hafa hugsað um þjóðarhag af yfirvegun í þessu máli, fyrir utan nokkra þvergirðinga.

Ég vil ekki þurfa að leggja þetta mál fyrir EFTA-dómstólinn sem talinn er líklegastur til að hafa lögsögu. Þar á bæ hafa menn þegar tekið afstöðu.

Ég hlusta þegar lögmenn eins og Lárus Blöndal og Ragnar Hall, sem kannski mest allra í þeirri stétt hafa skoðað þetta mál bæði í fyrra og núna, telja að þó að við höfum hugsanlega lagalegan rétt muni málaferli aðeins skaða okkur.