Stjórnin til vinstri en þjóðin á miðjunni

Kjarni málsins er sá að það er ekki nægjanlega breið pólitísk samstaða á Alþingi til þess að líklegt sé að endurreisn efnahagslífsins takist á þeim tíma sem að var stefnt. Sú framlenging sem ríkisstjórnin fór fram á við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn gæti hæglega verið upphaf að enn frekara undanhaldi.

Mikilvægt er að finna leiðir til að koma í veg fyrir það undanhald. Það getur að vísu svalað þorsta vígfimra stjórnmálamanna að dýpka gjána á milli manna. Það mettar hins vegar ekki hungur fólksins í landinu eftir festu og breiðri samstöðu um framgang mála.

VG er að færa ríkisstjórnarsamstarfið lengra til vinstri en leit út fyrir í byrjun þess. Samfylkingin fylgir fast á eftir. Sú hreyfing Samfylkingarinnar opnar að vísu svigrúm fyrir Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn á miðjunni. Hvort og þá hvernig þeir flokkar hyggjast nýta sér það svigrúm á eftir að koma í ljós.

Á meðan skilin í pólitíkinni á Alþingi skerpast með þessum hætti bendir þjóðmálaumræðan fremur til þess að fólkið í landinu vilji sjá breiðari samstöðu á miðju stjórnmálanna. Að óbreyttum valdahlutföllum verður núverandi staða ekki færð til eða brotin upp nema forsætisráðherra hafi hug á því. Fátt bendir til að svo sé.