Norrænt velferðarkerfi á Íslandi II

Nú er mikilvægt að ná peningum frá fjármagnseigendum (næst að vísu ekki í það sem er á Tortóla). Allir þeir peningar sem liggja til ávöxtunar í fjármálastofnunum eru því skattlagðir með s.k. fjármagnstekjuskatti sem tekinn er bæði af vöxtum og verðbótum.

Auk þess verða lífeyrisþegar fyrir skerðingum á bótum almannatrygginga ef að fjármagnstekjur fara upp fyrir um 98.000 kr. á ári. (tvísköttun!) Þannig að 20% verðbólga í vetur var ágóði ríkissjóðs. Varasjóður lífeyrisþega á verðtryggðri bók að upphæð u.þ.b. 500 þús. kr., kláraði frítekjumarkið og það sem var umfram skerti bætur hans frá Tryggingastofnun ríkisins, sem felldi jafnvel niður bótaflokk og þar með réttindi til niðurgreiðslu á sjúkraþjálfun, svo dæmi sé tekið. En þetta eru nú bara öryrkjar sem hafa hvorki meðallaun né heimili en svífa einhvers staðar í lausu lofti ofan og utan við samfélag „venjulegs fólks"!

Eins og að framan greinir er fjármagnstekjuskatturinn reiknaður bæði af vöxtum og verðbótum, sem er hrein eignaupptaka. Það væri eðlilegt að reikna af raunvöxtum og ætti ekki að vera neitt flókið á tölvuöld.

Tökum dæmi: Kona nokkur er að safna fyrir fremur dýrri tannaðgerð, en nær aldrei markinu. Því jafnframt að greiða skatt af verðbótunum, sem skerðir í raun höfuðstólinn, koma þær einnig til skerðinga á lífeyrinum. Þetta er viðbót við þær skerðingar sem urðu 1. júlí vegna atvinnutekna eða lífeyrissjóðstekna.

Þegar kjör öryrkja eru borin saman við aðra hópa í samfélaginu er mikilvægt að muna að hér er oft um ævitekjur að ræða, sem ekki er auðvelt að auka með annarri vinnu, eða að sjá fram á bættan fjárhag. Lífeyrisþegar skorast ekki undan ábyrgð og eru reiðubúnir að taka á sig sinn skerf af byrðunum, en það er fráleitt að ætlast til að þeir borgi hlutfallslega mest!

Höfundur er varaformaður ÖBÍ.