Almennar afskriftir skulda

Ímyndum okkur að við röðum öllum heimilum landsins - um eitthundrað þúsund að tölu - upp í röð eftir því hve fjárhagslega stöndug þau eru. Við hefjum leikinn á að raða þeirri stöndugustu lengst til vinstri og svo koll af kolli - sú sem situr þá lengst til hægri er fjárhagslega í verstum málum.

Því er haldið fram - af hluta ráðamanna - að um tveir þriðju heimila geti ráðið við sínar skuldbindingar. Það merkir að fyrstu 66.000 heimilin (talin frá vinstri) eru í þokkalegum málum.

Ímyndum okkur núna að frá og með heimili númer 66.000 og upp í 100.000 verði ákveðið að afskrifa skuldir að einhverju marki. Munurinn á fjárhagsstöðu þess heimilis sem er númer 65.999 og 66.000 og sem nær að komast inn á lista þeirra sem fá niðurfellingu skulda er sára lítill. Hann er reyndar svo lítill að eftir afskriftir verður heimili númer 66.000 langtum betra statt en heimili númer 65.999. Þannig er hægt að færa sig frá hægri til vinstri og og lenda alltaf í því að sértæk aðgerð mun mismuna heimilunum svo um munar.

Vegna þessa er mikilvægt að ráðist verði í almenna niðurfærslu skulda heimilanna að einhverju marki og sérhverri lánastofnun síðan veitt heimild til að fara í sértækar aðgerðir að auki. Það er alveg nægilega mikil kergja í samfélaginu til að við förum ekki að auka á hana með stórfelldri mismunun á heimilum landsins. Þjóð veit þá þrír vita segir máltækið og í okkar litla samfélagi eru það svo sannarlega orð að sönnu.

Höfundur er hagfræðingur.