Eflum fiskvinnslu

Á tímum vaxandi atvinnuleysis, kvótaskerðinga og mikillar skuldasöfnunar verðum við að tryggja að bolfisk afli okkar Íslendinga sé unninn hér heima á Íslandi. Ekki eingöngu geta breytingar í þessa veru fjölgað störfum heldur einnig aukið til muna útflutningsverðmæti þjóðarinnar og auðvitað tekjur ríkissjóðs. Fjöldi starfa sem fluttur er út í núverandi ástandi er eitthvað á annað þúsund. Við erum með fólkið, vinnsluhúsin og tækin til að taka á móti þessum afla. Til eru öflug kvótalaus- og kvótalítil fiskvinnslufyrirtæki sem starfa í nánu samráði við Vinnumálastofnun vegna takmörkunar á aðgengi að hráefni til vinnslu.

Þegar enginn fiskur eða hráefni til vinnslu fæst keyptur fer starfsfólkið á bætur eða félagið fær greiðslur úr Atvinnuleysistryggingarsjóði. Á sama tíma flytjum við öll þessi störf út með því að gáma tugþúsundir tonna af óunnu bolfisk hráefni. Það sem meira er að erlendu fyrirtækin sem kaupa íslenska gámafiskinn annast vigtun á aflanum sem svo sendist á skýrslum til Fiskistofu til frádráttar á kvóta. Margir vilja meina að vigtunin sé á gráu svæði ytra. Við þetta keppir íslensk fiskvinnsla sem og aukin heldur eru erlendu félögin í styrkjatengdu sjávarútvegs umhverfi. Kvótalausum eða kvótaminni fiskvinnslum hér heima er gert afar erfitt fyrir með þessu fyrirkomulagi.

Sem dæmi vil ég nefna að til er sjávarútvegsfyrirtæki sem gerir út nokkra togbáta og á nokkur þúsund tonna kvóta. Allur afli félagsins fer óunnin út í gámum. Um nokkur þúsund tonn er að ræða frá þessum eina aðila. Ég fullyrði að sama félag myndi lifa vel þó svo allur þessi afli þyrfti að fara til vigtunar hér heima og á íslenskan fiskmarkað. Ekki er verið að banna erlendum aðilum að kaupa þennan afla þó svo til uppboðsskyldu kæmi hér heima. Einungis er verið að tryggja jafnræði meðal íslenskra- og erlendra fiskvinnslna. Er of mikið um beðið? Þetta er jú einu sinni hráefni sem veitt er innan íslenskrar landhelgi! Tryggja verður að allur bolfiskafli sem fer ekki beint til vinnslu hér heima fari til uppboðs á fiskneti fiskmarkaðanna.

Þetta handónýa fjölnet virkar ekki og er ekkert annað en fyrirsláttur en ég lét vita af vitleysunni ítrekað til stjórnmálamanna síðast þegar "krukkað" var í þessu kerfi innan veggja Alþingis.

Það er með ólíkindum að engin höft séu á útflutningi af þessi tagi þar sem almenningur á Íslandi greiðir á fjárlögum nokkra milljarða í stofnanir sem eru eingöngu til vegna okkar sameiginlegu auðlindar. Stofnanir eins og HAFRÓ, Fiskistofu, Landhelgisgæsluna, Siglingastofnun, MATÍS, Sjávarútvegsráðuneytið og fl. Það verður að vera skýlaus krafa okkar að þessu verði breytt. Kvótaminni byggðir fá með breytingum aukin tækifæri sem og tryggjum við vonandi meiri nýliðun en þekkst hefur undanfarin ár í íslenskan sjávarútveg. Það má í raun segja að núverandi stefna hafi markvisst gelt alla nýliðun í íslenskan sjávarútveg á umliðnum árum. Slík gelding er og verður öllum atvinnugreinum dýrkeypt. Undir þetta kvitta allir hagfræðimenntaðir menn.

Höfundur er fiskútflytjandi og fyrrverandi alþingismaður.