Það sem höfðingjarnir hafast að

Umræðan

Loftslagsmál

Árið 1992 gaf Al Gore út bókina Earth in the Balance um umhverfismál. Þar vitnaði hann til ræðu indíánahöfðingjans Chief Seattle sem höfðinginn átti að hafa haldið árið 1855 um ást sína á náttúrunni. Án efa hafa margir umhverfissinnar tárast við lestur hennar og hugsað líkt og Gore hve nútímamaðurinn væri mikill umhverfissóði í samanburði við góða indíánann. Ræðan var reyndar samin af handritshöfundinum Ted Perry árið 1971.

Gore stundar svipuð vinnubrögð í nýlegri kvikmynd sinni An Inconvenient Truth sem byggð er á fyrirlestri hans um hlýnun andrúmsloftsins. Hann fullyrðir að enginn ágreiningur sé um þessi flóknu vísindalegu álitaefni. Hann slær hins vegar ýmsu fram sem þetta sama vísindasamfélag hefur ekki tengt við loftslagshlýnun eða einfaldlega talið ólíklegt. Dæmi um það eru afdrif Golfstraumsins sem Gore málar dökkum litum í mynd sinni. Í skýrslu loftslagsnefndar SÞ er málið alls ekki lagt upp á þennan hátt. Mér skilst að þetta atriði hafi ekki verið borið á borð fyrir Íslendinga í Háskólabíói. Er Golfstraumurinn hættur við að hætta? Hið sama má segja um spár hans um bráðnun tveggja jökla sem Gore segir samanlagt hækka sjávarmál um 13 metra. Gore tengir líka fellibylinn Katrínu óhikað við loftslagsbreytingar.

Í myndinni reynir Gore að sannfæra áhorfendur um að ef þeir elski börnin sín og hafi snefil af sómakennd verði þeir að breyta um lífsstíl. Sjálfur býr hann í þremur glæsihýsum, ekur um fjölskyldubúgarðinn á pallbíl og ferðast meira en flestir.

Árni Finnsson formaður Náttúruverndarsamtaka Íslands kvartar undan því í grein hér í blaðinu á þriðjudaginn að mér hafi verið boðið í nokkurra mínútna spjall í Silfri Egils um þessi mál. Hann kallar stjórnanda þáttarins „loddara" fyrir vikið. Efnislega hefur Árni þó ekkert við málflutning minn að athuga, sem kemur á óvart, miðað við æsinginn yfir því að ég hafi fengið að tjá mig.

Umhverfissamtökin sem Árni veitir forstöðu þiggja ríkisstyrki til starfsemi sinnar. Árni virðist telja þessum fjármunum skattgreiðenda best varið í tilraunir til að hefta umræðu um umhverfismál.

Höfundur er efnafræðingur.