Æskan og ellin

Húsnæðismál aldraðra - Steinunn Finnbogadóttir Virðing og hlý umhyggja er ómetanleg hverju barni, en æskan og ellin eru á einum og sama þræði. Hin hljóða ósk eldra fólks er einmitt að njóta virðingar, umhyggju og öryggis. Sem áhugamaður um hagi og líðan fólks vakti það athygli mina og ánægju er Jón Kristjánsson heilbrigðismálaráðherra tjáði sig um sína framtíðarsýn varðandi málefni eldra fólks í útvarpsviðtali þann 16. desember síðastliðinn. Sýn ráðherrans var glögg og ígrunduð eins og vænta mátti úr þeirri átt. Hann taldi að þjónustuíbúðum yrði fjölgað og heimahjúkrun aukin og myndi það leiða til þess að viðkomandi þyrfti ekki að fara á sjúkrastofnun fyrr en í lengstu lög. Þessi yfirlýsing lét einkar vel í eyrum og kallaði fram í huga mínum tillögu sem ég bar fram í stjórn húsnæðissamvinnufélagsins Búmenn í september 2003, en í tillögunni fólst sú ósk m.a. að félagið verði á hverjum tíma boðberi nýrrar sýnar í byggingarmálum og hvers konar þjónustu við fólk á efri árum. Samvinnufélagið Búmenn er landsfélag og meginmarkmið þess er að reisa vandað og hentugt húsnæði fyrir 50 ára og eldri á viðráðanlegu verði. Félaginu hefur vegnað vel og átt góða samvinnu við sveitarstjórnir víðs vegar á landinu. Markmið félagsins er t.d. að við skipulag á nýjum hverfum í borg og bæjum, verði strax séð fyrir góðri lóð fyrir hjúkrunar- og félagsþjónustu fyrir eldra fólk á sama hátt og fyrir íbúðir, skóla og leikskóla, verslun og þjónustu svo nokkuð sé nefnt. Með því að slík þjónusta byggðist strax upp sem eðlilegur hlutur í hverju hverfi skapaðist möguleiki á áframhaldandi nálægð við umhverfið og betri tengsl við vini og vandamenn héldust órofin. Fólk sem nauðugt þarf að flytja langa leið í skjól fyrir aldraða er eins og rifið upp með rótum. Þegar einsemdin bætist við líðan aldraðra og sjúkra er mikil ástæða til að leita allra ráða til úrbóta og finna leiðir til að draga úr bæði ljósum og leyndum vanda eldra fólks í dag. Búmenn hafa mótaðar skoðanir um hvernig fjölga megi valkostum félagsmanna og koma á skapandi umræðu um ólíka og um leið jákvæða möguleika í þjónustu við eldra fólk. Á sama hátt og sveitarfélög víðs vegar á landinu búa við mismunandi aðstæður þá liggur það í augum uppi að það sama á við um alla, hvort sem þeir eru ungir eða gamlir. Því varpa ég ofangreindum hugmyndum mínum fram sem innleggi í slíka umræðu og vonast til þess að á síðum blaðsins eigi eftir að skapast líflegar og uppbyggjandi umræður um þetta mikilvæga málefni.