Efast um árangur sýndarverkfalla

Í Fréttabl. 29. sept. sl. skrifaði Kristinn Þór Jakobsson viðskiptafræðingur hugleiðingar sínar um "sýndarverkföll" sem ættu að koma í stað verkfalla eins og hafa tíðkast en þar er meginmarkmiðið að fara í verkfall án þess að leggja niður störf, þá heitir það ekki lengur verk - fall þ.e. að fella niður verkin. Hann bendir réttilega á að það eru börnin okkar sem tapa miklu en þó tel ég að metnaðarfullur kennari muni reyna að lágmarka þann missi eins mikið og kostir leyfa þegar við mætum til starfa. Hitt er annað að það að fara í verkfall er neyðarbrauð, það vill enginn vera í verkfalli en við höfum engin önnur úrræði þar sem nú er í deilu kennara og sveitarfélaga búið að ræða saman í marga mánuði en ekkert gengið til þessa. Ég efast stórlega um að það sem Kristinn telur ákjósanlegt, þ.e. að fara í sýndarverkfall, muni leiða til samninga á einum degi eða tveim. Ég get ekki séð að jafnræði yrði á milli samningsaðila því þó að kennarar haldi áfram að starfa launalaust og sveitarfélögin greiði þó jafngildi launanna í einhvern sjóð eða sjóði þá get ég ekki séð að það skipti nokkru máli fyrir sveitarfélögin hverjum þeir greiða aurana sem kennararnir vinna hvort sem er fyrir. Kristinn er einnig enn að velta sér upp úr digrum verkfallssjóði kennara sem hann segir vera ójafnan leik á milli samningsaðila að hafa, því kennarar geti verið í verkfalli nokkuð lengi þar sem þeir fá svo mikið úr "digrum sjóði" sínum. Hluti þeirra gjalda sem við greiðum til stéttarfélaga rennur í þennan sjóð svo að þegar og ef til verkfalls kemur þá fáum við til baka af þeim peningum og þ.a.l. eru kennarar búnir áður að leggja sitt af mörkum í starfi til að eiga rétt til þessara "launa". Í Fréttablaðinu 20. okt. sl. svarar Kristinn fyrri grein minni um þetta efni en þó aðeins að hluta og útskýring hans sagði mér nákvæmlega ekkert í viðbót sem mætti auka skilning á þessu fyrirbæri. Í umræðu síðustu vikna hefur heyrst að kennarastéttin ætti að taka sér til fyrirmyndar aðferðir verkafólks í vinnudeilu! Verkafólk í dag fer ekki lengur í verkfall, ekki vegna viljaleysis heldur er búið að eyðileggja alla samstöðu meðal verkafólks. Ef fólk samþykkir verkfall eða er með launakröfur á hendur vinnuveitanda þá er því sagt að það geti farið eitthvert annað í vinnu og erlent starfsfólk ráðið í þeirra stað. Aðferðir forystu verkafólks í kjaraviðræðum fela í sér að lágmarka áhættu fólks, betra er að hafa nokkrum krónum minna í umslagið en enga vinnu. Ég tel að það að fara í verkfall sé slæmur kostur en verra sé þó að láta berja sig til hlýðni. Hvað varðar skoðun Kristins um meinta þröngsýni mína og gamaldags hugsunarhátt, þá á sú fullyrðing að hluta til rétt á sér. Ég tel mig ekki þröngsýna og hef haft að leiðarljósi ýmsar breytingar sem ég vildi gjarnan koma á innan skólakerfisins, t.a.m. að auka verknám. Hvað varðar þá skoðun Kristins að ég sé gamaldags þá er það alveg rétt, það er svo margt sem hægt er að læra af fyrirrennurum okkar. Við þurfum ekki að henda því út sem hefur reynst vel aðeins til að breyta.