Afleiðingar sýndarverkfalla

Ragnhildur I. Guðmundsdóttir fer mikinn í grein sinni í Morgunblaðinu þann 13. október sl. "Sýndarverkfall - Hvað eru menn í alvöru að læra í viðskiptafræðinni?" Þar er vísað til greinar sem birtist í Fréttablaðinu 29. september. Gott hefði verið ef Ragnhildur hefði lesið greinina með opnum augum og jákvæðni, því það kemur berlega í ljós að hún sér hvorki né skilur nema það sem hún vill. Hún er blind af heift og sér engar lausnir. Ég vona að það sé ekki algilt um þá kennara sem í verkfalli eru. Sýndarverkfall er ekki nýtt af nálinni eins og ég get um í fyrri grein minni um sama efni (Fréttablaðið 2. feb. 2004). Sýndarverkföll hafa verið reynd bæði á Ítalíu og Bandaríkjunum með afar jákvæðri niðurstöðu, þvert á það sem þessi úrilli kennari gefur sér. Ef kennarar og samninganefnd sveitarfélaga hefðu samið um það áður en kom til verkfalls að fara í sýndarverkfall hefði verkfallið ekki staðið í meira en sólarhring því báðir aðilar hefðu séð hag sínum best borgið með því að semja strax. Börnin okkar hefðu ekki orðið saklaus fórnarlömb deilu sem þau skilja lítið í. Því verð ég að biðja Ragnhildi að lesa greinina aftur þar sem hún hefur ekki skilið kjarna málsins. Hún veit það vonandi, sem BA í félagsfræði og kennari, að undirstaða alls náms er endurtekning. Svo ég svari spurningunni sem hún setur fram í fyrirsögninni sinni þá lærum við meðal annars í Viðskiptadeild Háskóla Íslands að breytingar eru nauðsynlegar og í raun eini vottur lífs. Við þurfum vöxt til að örva fólk til dáða svo að fyrirtæki skili hagnaði og tryggi stöðugleika. Stöðugleikinn verður ekki stöðugur án breytinga, nýjunga og frjórrar hugsunar. Við verðum að fagna og taka á móti breytingum á jákvæðan hátt. Aðrar spurningar sem Ragnhildur setur fram í grein sinn eru ekki svara verðar. Þær lýsa gamaldags viðhorfum og kreddum. Ég vona að Ragnhildur sé mér sammála að verkfallsvopnið er úrelt fyrirbrigði. Þeir sem tapa mestu á kennaraverkfalli eru börnin okkar. Kennarar og sveitarfélögin "hagnast" á verkfallinu. Þetta verkfall er búið að kosta börnin okkar of mikið og eftir síðustu fréttum að dæma á það eftir að kosta enn meira. Þolinmæði foreldra og barna er að bresta. Vitleysan heldur áfram þar sem samningsaðilar tala ekki saman. Við foreldrar hljótum að spyrja hvort réttir aðilar séu við borðið hjá þessum aðilum? Hvað vita þeir í dag sem þeir vissu ekki fyrir fjórum vikum?