Ís­lenska fánann á ekki að nota til skemmdarverka

Það hefur verið mjög undarlegt að fylgjast með þjóðfélagsumræðunni undanfarna daga í tengslum við skemmdarverkið á hinsegin fánanum við Grafarvogskirkju. Um ritvöllinn og kommentakerfin flykkist fólk sem fagnar þessu og spyr hvort íslenski fáninn sé nú orðinn að hatursglæp.

Svarið við þeirri spurningu er auðvitað nei. Íslenski fáninn er fáni allra Íslendinga – hvort sem fólk er hinsegin eða ekki – og er hann auðvitað ekki haturstákn í eðli sínu. Hann táknar samstöðu Íslendinga, stolt og væntumþykju fyrir okkar þjóð, tungumáli, náttúru og menningu.

Að sama skapi er hinsegin fáninn tákn samstöðu og stolts, og er fáni allra þeirra sem eru hinsegin og þeirra sem styðja hinsegin fólk, og vilja að þau fái að lifa sínu lífi eftir eigin höfði.

Hinsegin fólk er órjúfanlegur hluti af okkar samfélagi og menningu, og eiga þessir fánar eiga því meira sameiginlegt heldur en öfugt. Enda blaktir íslenski fáninn við hún fyrir utan Grafarvogskirkju eins og hjá flestum kirkjum og opinberum stofnunum. Einn útilokar ekki hinn, og er það jákvætt að kirkjan sýni samstöðu og bjóði hinsegin fólk velkomið, enda hefur það ekki alltaf verið raunin.

Það eru margar leiðir til að koma því á framfæri að við viljum sjá íslenska fánann víðar sem fela ekki í sér að nota hann sem skemmdarverk á hinsegin fánaverki. Hatrið felst því ekki í fánanum sjálfum, heldur hvernig hann er notaður í þessu tilfelli til að skemma verk sem var gert af samstöðu og kærleik – og elur óneitanlega á fordómum að gera slíkt.

Er þetta þróun sem við viljum hérlendis? Að íslenski fáninn sé notaður sem tákn sundrungar og haturs? Það er hættuleg þróun sem við höfum séð víða erlendis, og vona ég að við leyfum ekki einstaklingum með slíkt í huga að hafa dagskrárvaldið.

Fánareglur okkar eru til þess gerðar að vernda fánann okkar og sýna honum virðingu – og ætti enginn sem þykir vænt um íslenska fánann að fagna því að hann sé notaður í skemmdarverk. Það er virðingarleysi við land og þjóð.

Það er staðreynd að í okkar samfélagi eru fordómar að aukast gegn hinsegin fólki, og hafa aldrei verið fleiri tilkynningar um hatursglæpi gegn hinsegin fólki og skemmdarverkum á fánum og táknum okkar.

Ef að við ætlum að kenna börnunum okkar að það megi ekki skemma hluti, þá þurfum við fullorðna fólkið líka að standa við það.

Það er í raun óþolandi að hinsegin fólk þurfi endalaust að sitja undir svona árásum á tilveru sína. Það er þreytandi, lýjandi og ærandi að þurfa að hlusta endalaust á fólk tjá okkur að þetta snúist bara ekkert um fordóma og hatur þrátt fyrir hið augljósa.

Þetta snýst bara víst um hatur og fordóma – það skilur hver heilvita manneskja, og eigum við að segja það hátt og skýrt. Þetta er ekki í lagi. Þetta er menningarstríð sem enginn bað um.

Hinsegin dagar ganga brátt í garð, sem er ein stærsta hátíð landsins. Þar höfum við öll tækifæri á að sína í verki að við sem Íslendingar viljum ekki að svona fordómar nái fótfestu í okkar samfélagi. Fögnum því frekar saman að hér geta allir Íslendingar, hinsegin eður ei, lifað í sátt og samlyndi.

Sjáumst á Hinsegin dögum.

Höfundur er hinsegin Íslendingur.