Engin orð til að lýsa vonbrigðunum

„Það eru ekki til orð í orðabókinni til að lýsa vonbrigðunum. Hver og einn verður að finna það sjálfur með sér hvernig hann tekst á við að tapa einhverju. Einhverju góðu, fallegu og stórkostlegu sem maður nær svo ekki. Eitthvað sem maður er búinn að eltast við lengi – í mánuði og ár. Eftir að hafa sett allt í þetta kemur í ljós á síðustu metrunum að maður fær það ekki. Þá kemur eitthvað í mann sem ekki er hægt að lýsa. Vonandi upplifa fæstir þessa tilfinningu en kannski þurfa allir að upplifa svona lagað til að geta stækkað og vaxið."

Þannig lýsti Ólafur Stefánsson, með tárin í augunum, sínum fyrstu viðbrögðum eftir að Ísland tapaði fyrir Ungverjalandi í handboltakeppni Ólympíuleikanna í gær. Úrslitin þýddu að Ungverjar halda áfram í undanúrslit og spila um verðlaun en strákarnir okkar eru úr leik.

Ólafur var líka ósáttur við eigin frammistöðu en hann skoraði þrjú mörk úr tíu skotum í leiknum og tapaði boltanum nokkrum sinnum.

Eitt og hálft ár að undirbúa mig

„Síðasta eina og hálfa árið hef ég hugsað um að vakna og sofa til þess eins að koma mér í form fyrir þessa leika. Svo er ég að spila 80 prósent undir getu í leiknum sem öllu máli skiptir. Það er eitthvað sem ég verð að lifa með," sagði Ólafur áður en hann lauk viðtalinu.

Ólafur veit ekki sjálfur hvort hann ætli að halda áfram að spila handbolta og hvort hann muni áfram gefa kost á sér í landsliðið. En eitt er víst að þetta voru hans síðustu Ólympíuleikar og eru líkur á því að leikurinn í gær hafi verið hans síðasti í íslensku treyjunni.

„Ólafur er stórkostlegur handboltamaður. Hann er líka stórkostleg persóna, karakter og allt saman," sagði Guðjón Valur Sigurðsson, herbergisfélagi Ólafs og landsliðsfélagi til margra ára. „Það verður mikill sjónarsviptir að honum, eins og öllum þeim sem hætta að spila með landsliðinu."

Verulega sorgmæddur

Guðmundur Guðmundsson landsliðsþjálfari gaf út fyrir leikana að hann myndi hætta nú í lok sumars og því var þetta síðasti leikur strákanna okkar undir hans stjórn. „Ég er verulega sorgmæddur að okkur tókst ekki að fara alla leið því við vorum svo nálægt því. Það er erfitt að glíma við þær tilfinningar," sagði hann.

„En ég er líka fullur af þakklæti fyrir að hafa fengið að starfa með þessum drengjum í fjögur og hálft ár. Við höfum gengið í gegnum stórkostlega tíma – þá bestu í íslenskum handbolta frá upphafi. Við unnum tvenn verðlaun – silfur á Ólympíuleikum og brons á EM." Hann vildi koma á framfæri þökkum til allra þeirra sem hann hefur starfað með – leikmönnum, starfsmönnum og stjórnarmönnum HSÍ sem og læknum, nuddurum og sjúkraþjálfurum. „Allir hafa unnið frábært og óeigingjarnt starf."

Tvíframlengdur háspennuleikur

Leikurinn í gær var þrunginn spennu og dramatík. Ísland elti lengst af eftir slæma byrjun en komst marki yfir þegar tæpar tvær mínútur voru eftir af venjulegum leiktíma. Ísland fékk svo boltann þegar 40 sekúndur voru eftir og Ólafur fiskaði víti þegar fjórtán sekúndur voru eftir.

Þetta átti ekki að geta klikkað. Snorri Steinn Guðjónsson, sem hafði þó varla spilað í leiknum, tók vítið en Nandor Fazekas, markvörður Ungverja og maður leiksins, varði. Boltinn hrökk í hendur Ungverja sem náðu að koma sér fram og skora. Leiktíminn rann út og Ungverjar fögnuðu.

Tvíframlengja þurfti leikinn og Ísland fékk fleiri tækifæri til að vinna leikinn, sem og að tryggja sér vítakeppni í seinni framlengingunni. En það átti ekki að verða. Aron Pálmarsson tók síðasta skot leiksins en það var fram hjá og Ungverjar fögnuðu aftur – nú sigrinum og sæti í undanúrslitum.

„Stundum er þetta bara svona. Það eru allir ánægðir þegar vel gengur en svona lagað getur líka gerst," sagði Guðmundur.

„Heildarframmistaða liðsins á mótinu var samt stórkostleg. Ég er fyrst og síðast stoltur af liðinu og mér finnst að við höfum náð að spila afar góðan handbolta hér úti. Enda sagði ég við strákana eftir leik að þeir eigi að taka það góða úr þessu – vera stoltir af frammistöðunni og halda heim á leið með höfuðið hátt."