Eignir eldri hafa rýrnað

Ég er sammála því að það er óeðlilegt að kenna heilu kynslóðunum um hrunið og einnig því að margir af kynslóð okkar Sighvats Björgvinssonar bera mikla ábyrgð á því hvernig fór.

Þetta er þó engin afsökun fyrir því að koma með villandi staðhæfingar um hvernig mismunandi kynslóðir fóru út úr hruninu fjárhagslega.

Samkvæmt greinKarls Sigfússonar í Fréttablaðinu kemur fram að hrein eign 31-45 ára Íslendinga lækkaði úr 137 milljörðum í -8 milljarða frá 2006 til 2011, en hækkaði frá 512 milljörðum í 684 milljarða hjá 61-75 ára. Við þetta er það að athuga að íslenska krónan er gjörsamlega ónothæf til að bera saman upphæðir á mismunandi tímum. T.d. fékk ég þegar ég kom frá námi 140 kr./mánuði (14.000 gamlar krónur). Laun hafa að vísu hækkað nokkuð að raunvirði síðan, en verðlag hefur nær 1.700-faldast.

Einnig er ekki tekið tillit til fjölda þeirra sem eiga þessar eignir, en í eldri aldurshópnum hefur fjölgað um 17% á þessu tímabili.

Ef tekið er tillit til þessa og reiknað í vkr.’11 (þetta er uppástunga mín um hvernig megi rita krónur leiðréttar til verðlags 2011) fæst eftirfarandi í milljónum á mann í hreinni eign:

Eins og sést af þessu hafa eignir eldri kynslóðarinnar rýrnað um 75% hærri upphæð á mann en þeirrar yngri. Eignin hjá þeim eldri hefur rýrnað um 22%, en ekki aukist um 34% eins og haldið er fram í greininni.

Vissulega er vandi yngri kynslóðarinnar mikill, sérstaklega þeirra sem keyptu sér húsnæði þegar húsnæðisverð og vextir voru hvað hæstir, en ekki má gleyma því að þeir hafa megnið af starfsævinni fram undan og hafa því möguleika á að bæta fjárhagsstöðu sína, en hinir eru að ljúka starfsævinni eða hafa þegar lokið henni og þurfa þá að ganga á eigur sínar.

Einnig hafa lífeyrissjóðir farið mjög illa út úr kreppunni og það kemur verr við eldri kynslóðina, þar sem eign hennar í lífeyrissjóðunum er meiri, og þeir yngri hafa langan tíma fram undan til að bæta sín réttindi.