Segist hristast svakalega í hliðarvagni vélhjólsins á íslensku malarvegunum

Íslenskir firðir heilla erlenda ferðamenn jafnvel þótt dimm þoka liggi stundum yfir þeim. Holóttir malarvegir spilltu þó upplifun Hollendinganna sem óku um Vestfirði á mótorhjóli en í frétt Stöðvar 2, sem sjá má hér að ofan, má heyra lýsingu á hristingnum sem farþegi hliðarvagns vélhjóls upplifir. 

Í veðurfréttunum heitir það þokuloft og Austfjarðaþokan hefur verið nafnkunnust hérlendis. En Vestfirðir geta líka fengið þoku, eins og við sjáum í fréttinni þegar horft er yfir Arnarfjörð ofan af Hálfdáni, en svo nefnist heiðin milli Bíldudals og Tálknafjarðar. 

Hjón frá Hollandi sátu í útilegustólum uppi á heiðinni og nutu útsýnisins. Þau sátu lengi vel þarna alein en svo þegar aðrir ferðamenn sáu þau þá ákváðu fleiri að stoppa á sama stað og taka samskonar ljósmynd af þokunni yfir Arnarfirði.

„Við komum í morgun upp úr þokunni, við vorum á Patreksfirði þar sem var mikil þoka. Svo komum við hingað upp og það var stórkostlegt. Sólskin og stórkostlegt útsýni,” sagði Linda Otten, ferðamaður frá Delft í Hollandi.

Uppi á heiðinni í sólskininu var 17-18 stiga hiti en niðri í þokunni ekki nema 10-11 gráður. Þau hollensku sögðust því ekkert vera að flýta sér niður, þau væru í fríi. Verra var að fossinn Dynjandi var að mestu falinn inni í þokunni. 

Þau hollensku eru í annað sinn á ferð um Ísland, fyrst fóru þau hringveginn en nú er það Vestfjarðahringurinn.

 „Fyrst fórum við hringveg 1 og nú förum við um Vestfirðina.” 

-Hvernig líkar ykkur enn sem komið er? 

„Þetta er mjög gott. Í gær sáum við svo marga fugla og firðirnir hérna eru mjög fallegir,” segir Linda. 

Þau ferðast um landið á mótorhjóli með hliðarvagni og segjast njóta slíks ferðamáta. 

„Maður finnur lyktina af öllu miklu betur og maður finnur vindinn og sólina svo okkur líkar það mjög vel.”

Það er hins vegar einn hængur á, íslenskir malarvegir og sérstaklega þeir á Vestfjörðum. 

„Stundum núna þegar maður situr í hliðarvagninum og vegirnir eru slæmir er það ekki svo gott því maður er svona...” segir Linda og hristir andlitið ógurlega til að sýna hvernig hún upplifir malarvegina úr hliðarvagninum. 

„En mér finnst vegirnir miklu betri núna en þegar við vorum hérna síðast.” 

Þau áttu þá enn eftir að aka um nokkra svakalegustu fjallvegina því framundan hjá þeim voru bæði Dynjandisheiði og Hrafnseyrarheiði.