Fæstir hjúkrunarfræðingar í fullu starfi á spítalanum

Alls eru 1.073 hjúkrunarfræðingar á Landspítalanum í minna en 80 prósenta starfshlutfalli við spítalann. Þetta eru um 69 prósent allra hjúkrunarfræðinga við spítalann.

Ólafur G. Skúlason, formaður Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga, segir að fólk kjósi að vinna í hlutastarfi vegna mikils álags sem fylgir fullri vinnu á spítalanum.

„Flestir vinna 80 prósenta vinnu,“ segir Ólafur. „Það er af því að fólki finnst erfitt að púsla saman þrískiptum vöktum í hundrað prósent vinnu. Vaktabyrðin er svo mikil að þú ert einhvern veginn alltaf annaðhvort sofandi eftir vakt eða fyrir vakt eða ert á vakt.“

Ólafur segir það vera val fólks að vinna hlutastarf, en fyrirkomulagið bitnar mikið á fjölskyldulífi hjúkrunarfræðinga og veldur miklu álagi.

Ólafur segir ástandið óboðlegt enda hafi hjúkrunarfræðingar verið að reyna að stytta vinnutímann líkt og þekkist á Norðurlöndunum.

„Landspítalinn reynir að haga vinnuhlutfalli starfsmanna þannig að það henti starfseminni og starfsmanninum sem best,“ segir Páll Matthíasson, forstjóri Landspítalans. 

„Með þeim hætti er líklegast að skilvirkni sé mest. Það er nokkuð misjafnt eftir einingum og eðli starfsemi hvort vinnuhlutfall hafi verulega þýðingu fyrir þennan þátt. Þannig eru til dæmis deildir sem krefjast sérhæfðra starfsmanna tiltekinn hluta úr degi eða viku meðan á öðrum stöðum væri heppilegra ef fleiri væru í meira hlutfalli. Hins vegar er eðli starfseminnar þannig að hún krefst mönnunar alla daga ársins, allan sólarhringinn. Það þýðir að heppilegra getur verið að fleiri starfsmenn séu við störf svo vaktabyrði um helgar og á helgidögum dreifist á fleiri starfsmenn.“

Aðspurður hvort staðan sé boðleg segir Páll að ástæður fyrir vinnuhlutfalli hjúkrunarfræðinga séu af ólíkum toga.

„Sumir telja vaktavinnu henta sér á einu æviskeiði en síður á öðru. Umræður meðal stétta sem vinna mikla vaktavinnu eru gjarnan í þá veru að minnka þurfi starfshlutfall þeirra sem vinna slíka vinnu, sérstaklega þrískiptar vaktir. Það er í höndum stéttarfélaganna að eiga það samtal við viðsemjendur sína.“