Ekkert félagslíf, engin samskipti, „röddin mín“ er dáin

Félagslegi sjóðurinn sem borgar táknmálstúlkun í daglegu lífi er uppurinn, AFTUR! Döff geta ekki lengur sinnt félagslífi, sótt námskeið sem þeir hafa jafnvel borgað fyrir, farið á fundi, eða notað símatúlkinn til að hringja og staðan hjá döff íþróttamönnum er svört.

Samfélagið okkar er lítið og fámennt en innan þess hrærist mikil virkni og mikið líf. Við erum til dæmis virkir þátttakendur í  KFR (Keilufélag Reykjavíkur). Þar eru 18 döff keilarar sem skiptast í þrjú döff lið, eitt kvenna og tvö karlalið. Innan  KFR, eru alls 10 lið. Í hverju þeirra  er einn fyrirliði þannig að af 10 fyrirliðum eru 3 döff fyrirliðar.

Nýlega var sett upp nýtt fyrirkomulag með dómgæslu í keppnum og á mótum fyrir þetta leikár. Í því fyrirkomulagi felst að fyrirliðar allra liðanna í KFR dæma leiki í vetur. Allir jafn oft og jafn lengi. Listinn telur alls 50 mismunandi keppnir sem þarf að dæma. Þá eru ekki þær keppnir né mót sem önnur félög á borð við ÍR, KR, ÍA og fleiri þurfa að senda dómara á.

Keilan er stór hér á landi og mótin óteljandi.  Þetta fyrirkomulag er því sanngjarnt til þess að dreifa álagi. Döff fyrirliðum eru á þessu leikári úthlutað alls 15 leikjum sem þeir eiga að dæma. Til þess að sinna þeirri skyldu þarf að hafa táknmálstúlk á staðnum svo samskiptin gangi snuðrulaust.  Nú þegar ekki fæst meiri peningur í túlkun eru þessi 15 mót í uppnámi og kemur það niður á öllum keppendunum bæði þeim  sem tala íslensku og hinum sem tala íslenskt táknmál.

Margir hugsa eflaust að félagið geti bara fundið annan dómara. Svo einfalt er það ekki. Ef dómari afsalar sér sinni skyldu verður liðið sektað um 2000 krónur fyrir hverja keppni sem ekki er dæmd.  Okkur er refsað fyrir að geta ekki sinnt sjálfsagðri skyldu sem fylgir almennri þátttöku í félagsstarfi vegna þess að ríkistjórnin okkar telur táknmálstúlk í félagslífi óþarfa kostnað.

Þetta er kannski ekki há upphæð, en fyrir keilara sem eyða peningum í kúlur, skó, aðrar íþróttavörur, búninga, keppnisgjöld, brautaleigu, keppnisferðir út á land sem fela í sér bensín, flug til Akureyrar, gistingu og margt annað er þetta auka kostnaður. En ekki bara það - þetta er mismunun.

Í lögum # 61/2011 segir að íslenskt táknmál og íslenska séu jafnrétthá mál til samskipta.  Minn skilningur á lögunum er að sama sé hvort dómari tali íslensku eða íslenskt táknmál. Til þess að samskipti geti farið fram er notuð þjónusta táknmálstúlks.

Það er mismunun að geta ekki verið virkur þjóðfélagsþegn af því maður þarf táknmálstúlk í hinu daglega lífi.

Ég skrifa þessa grein vegna þess að döff íþróttamenn eiga að geta tekið eðlilegan þátt í íþróttum. Við viljum ekki vera sófaklessur og eiga engin félagsleg samskipti. Við þráum að vera virk í þessu samfélagi og hafa þann aðgang sem allur annar almenningur hefur.

Bless félagslíf, bless samskipti við heyrandi almenning, bless virkni, og síðast en ekki síst þá segi ég bless við röddina mína hún heyrist ekki lengur – allavega ekki fyrr en eftir áramót.