Geðrænir sjúkdómar

Því miður virðist enn vera við lýði á tuttugustu og fyrstu öldinni að þorri landsmanna dæmi andlega veikt fólk aumingja og jafnvel blóðsugur á kerfinu sem ætla sér bara að lifa á bótum og nenna ekki að vinna.

En ég segi við það fólk, í guðanna bænum, opnið augun og kynnið ykkur málið áður en þið setjið ykkur í sæti dómara. Er ekki nóg að þetta veika fólk hefur dottið út af vinnumarkaðnum út af sínum geðrænu veikindum? Við getum öll fengið krabbamein og aðra sjúkdóma, líka geðsjúkdóma og ég er viss um að öll höfum við fengið einkenni um þunglyndi og flest jafnað okkur, en svo eru einstaklingar sem ná ekki að jafna sig og þurfa hjálp, en því miður eru þessir einstaklingar oft lengi að koma sér til læknis, því þeir sjálfir eru með fordóma um að þetta sé bara aumingjaskapur og ætla að hrista þetta af sér.

Að endingu þegar þetta góða fólk fer loksins til læknis er það oft orðið mjög veikt og er löngu búið að missa tökin á lífi sínu, en oftast byrjar þetta góða fólk á því að fara til síns heimilislæknis sem í flestum tilfellum hefur litla þekkingu á geðrænum sjúkdómum. Sem betur fer á þetta ekki við alla heimilislækna, en því miður marga og í mjög mörgum tilfellum gengur þetta fólk út frá heimilislækni með lyfseðil upp á kvíðaslakandi lyf.

Margir læknar senda sinn sjúkling til geðlæknis sem því miður mjög oft ákvarðar hvaða lyf á að setja sjúklinginn á, án þess virkilega að ráðast á rót veikindanna, sem geta oft verið andleg eða eitthvert slæmt tilfelli úr æsku sem var aldrei uppgert og þá þarf sálfræðing til, en viðtal hjá sálfræðingi og geðlækni kostar mikið og ekki fyrir alla að sækja reglulega tíma til þeirra. Mjög margt fólk með geðræn veikindi þarf að velja á milli þess að sækja lyfin sín eða að fara í sálfræðitíma hjá sínum lækni, eða eiga fyrir skuldum, eða jafnvel að eiga fyrir mat handa börnunum sínum.

Efnameira fólk hefur efni á sálfræði- eða geðlæknisþjónustu enda hefur það verið sannað að í okkar íslenska samfélagi eru geðrænir sjúkdómar langflestir hjá láglaunafólki í þessu landi, og á meðan hið íslenska samfélag viðurkennir ekki þetta stærsta vandamál þjóðarinnar með meira en fimmtíu sjálfsmorð á ári og stjórnmálamenn stinga hausnum í sandinn og segja aumingjaskapur, þá mun þetta verða að vandamáli sem mun bara stækka og stækka með skelfilegum afleiðingum fyrir okkar fallega litla íslenska samfélag.