Áhrifamikið að sjá gröf Konfúsíusar

„Ég varð mjög glaður þegar þetta bar að en ég átti reyndar ekki von á því að fá þessa hyllingu á fundinum,“ segir Kristján H. Jónsson, varaformaður og fyrrverandi framkvæmdastjóri Kínversk-íslenska menningarfélagsins, en hann var hylltur á dögunum fyrir 40 ára óeigingjarnt starf í þágu félagsins.

„Við höfum verið í þessu saman Arnþór Helgason, núverandi formaður, og ég – ekki má gleyma hans hlut. Ég er bara glaður að hafa getað látið gott af mér leiða.“

Að sögn Kristjáns var það röð tilviljana sem varð til þess að áhugi hans kviknaði á Kína og menningarstarfsemi tengdri landinu. „Ég var á fertugsaldri þegar ég starfaði á Hótel Loftleiðum í gamla daga. Þá bjó þar kínverski sendiherrann í marga mánuði ásamt hans aðstoðarmönnum sem ég kynntist svolítið. Cargolux-flugfélagið flaug nokkrum sinnum til Kína, það er að segja til Hong Kong, og flugmennirnir voru kunningjar mínir.

Ég fór í eina ferð en á þessum tíma var þetta gríðarlega lokað land þó að menningarbyltingin hafi aðeins verið að hjaðna. Ég náði mér í vegabréfsáritun hjá sendiherranum og fór í vikuferð inn til Canton, sem heitir nú Guangzhou, og þá smitaðist ég af áhuganum fyrir alvöru,“ segir Kristján. Síðan þá hefur hann farið margar ferðir til Kína og ferðast vítt og breitt um landið, meðal annars sem fararstjóri.

Síðasta ferðin var í maí en þá voru Kristján og Arnþór í fimm manna nefnd sem boðið var að taka þátt í afmælishátíðarhöldum fyrir Vináttustofnun Kína við erlend ríki. „Þetta var mjög eftirminnileg ferð. Við fórum út á land og komumst alla leið að gröf Konfúsíusar, sem var mjög áhrifamikið.“

Að sögn Arnþórs, núverandi formanns félagsins, hefur Kristján verið ómissandi stoð og stytta fyrir félagið. „Kristján hefur verið mikil driffjöður í félaginu, hann hefur haft mjög góð sambönd og gat oft liðkað til um ýmislegt þegar hingað komu listamannahópar.“

Til dæmis kom hingað til lands 80 manna listfimleikahópur frá Tianjin árið 1975 og voru á milli þrettán og sextán þúsund manns viðstaddir sýningu hópsins, en að sögn Arnþórs sá Kristján alfarið um það mál.