Má plata? Guðfríður Lilja Grétarsdóttir skrifar 11. janúar 2013 06:00 „Farðu bara í vinnuna,“ segir tveggja ára dóttir mín með þjósti þegar ég geri eitthvað svo yfirgengilegt á hennar hlut að eiga skilið þyngstu refsingu. Að neita henni um ís er dæmi um framferði móður sem á það eitt skilið að hunskast í vinnuna. Það er snúnara en ég hélt að vera góður uppalandi. Ferlega snúið! Ég ætti að vera svo miklu betri mamma en ég er. Samt er ég virkilega að reyna og sumt tekst ágætlega. Þannig eru börnin mín hjartahlýju dugleg að biðjast fyrirgefningar þegar þau breyta rangt. Þegar stóri bróðir rífur af litlu systur dótið eða litla systir bítur stóra bróður í handlegginn (fast) þá endar senan jafnan með því að þau fallast í faðma og segja „fyrrigerru“. Fyrirgefðu. Það reynist ekki öllum auðvelt að leiðrétta mistök. Í pólitík virðist það jafnvel gamalgróið prinsipp að viðurkenna aldrei mistök og biðjast aldrei afsökunar, sama hvað upp kemur úr kafinu. Fjölmiðlar eiga ekki að vera undir sömu sök seldir. Mistök eru mannleg og eðlileg, illgirni er annars eðlis. Á öðrum degi nýja ársins las ég um sjálfa mig illkvittinn dálk á miðopnu Fréttablaðsins. Slíkt sætir auðvitað ekki tíðindum en hitt er þó verra að þurfa enn að svara fólki úti í bæ fyrir þá lygi Fréttablaðsins að ég hefði sem þingmaður verið í „tveimur störfum samtímis“. Þetta er uppspuni. Ég tók að mér launalaust verkefni sem sneri að því að gera mannréttindamálum hærra undir höfði í Stjórnarráðinu og á Alþingi. Fréttablaðinu tókst að gera úr þessu hið tortryggilegasta mál. Ég verðskulda kannski illgjarna nýárskveðju fyrir það að hafa rangar skoðanir á Fréttablaðsmælikvarða en enginn verðskuldar að upp á hann sé logið opinberlega, ekki einu sinni kona með sjálfstæðar skoðanir. Dóttir mín heldur áfram að segja mér að fara í vinnuna þegar ég verðskulda afplánun – og það geri ég oft. Þegar á reynir er þó heldur lítil innistæða fyrir brottvísun minni því er ég býst til ferðar sér hún eftir öllu saman: „Nei, mamma, ekki! Ekki fara í vinnuna! Fyrrigerru.“ Merkilegt hvað það reynist okkur fullorðna fólkinu oft erfitt þetta litla orð sem þó getur öllu breytt. Gleðilegt nýtt ár. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Er gervigreindin spegill mannkyns Kristján Logason skrifar Skoðun Er Þórarinn Tyrfings nýja framtíð Vogs? Bergþóra Haralds Eiðsdóttir skrifar Skoðun Tólf ára ákvað ég að gera bíó Arnar Benjamín Kristjánsson skrifar Skoðun Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Það er sárt að tapa kosningum Heimir Már Pétursson skrifar Skoðun Er enn þess virði að leggja á sig langt háskólanám? Gunnar Alexander Ólafsson skrifar Skoðun Engin fjölskylda á að þurfa að standa ein Eydís Ásbjörnsdóttir skrifar Skoðun Þegar reglurnar gilda ekki jafnt Ágúst Karlsson skrifar Skoðun Utanríkisstefna án ábyrgðar? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar Skoðun PISA-skellur en hvað svo? Inga Sæland skrifar Skoðun Hver verndar velferð barna þegar náttúran blandar kynjunum? Jón Þór Ólafsson skrifar Skoðun Einhliða bergmálshellir og heimildir sem hrynja Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun KEMUR TÓLFAN? Hilmar Jökull Stefánsson skrifar Skoðun Ábyrgðinni má ekki útvista til tækninnar Karen Ósk Nielsen Björnsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin kaupir ekki það sem hún skilur ekki Jens Gunnarsson skrifar Skoðun Fólkið á bak við öruggt flug Elísabet Heiða Valdemarsdóttir skrifar Skoðun Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg Ingvar Freyr Ingvarsson skrifar Skoðun Stafrænt heilbrigðiskerfið byggt á skilvirkni Hilmar Ingimundarson skrifar Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar Skoðun Reykjalundur endurhæfir – Endurhæfum Reykjalund Svana Helen Björnsdóttir skrifar Skoðun Að ganga út eða ganga inn Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar Skoðun Aðgerðaáætlunin er til, en hvar stöndum við? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Af indíánum og kúrekum Guðrún Jónsdóttir skrifar Skoðun Icelandair: Hver á flugfélagið og hver vill kaupa það? Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Áskorun til heilbrigðisráðherra Ásgrímur Grétar Jörundsson skrifar Skoðun Samræðusiðfræði og sálgæsla Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Þegar landsframleiðsla dugar ekki Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Fáfræði, fordómar og fimm flokkar Hjálmtýs Lilja Benatov Hjartar skrifar Sjá meira
„Farðu bara í vinnuna,“ segir tveggja ára dóttir mín með þjósti þegar ég geri eitthvað svo yfirgengilegt á hennar hlut að eiga skilið þyngstu refsingu. Að neita henni um ís er dæmi um framferði móður sem á það eitt skilið að hunskast í vinnuna. Það er snúnara en ég hélt að vera góður uppalandi. Ferlega snúið! Ég ætti að vera svo miklu betri mamma en ég er. Samt er ég virkilega að reyna og sumt tekst ágætlega. Þannig eru börnin mín hjartahlýju dugleg að biðjast fyrirgefningar þegar þau breyta rangt. Þegar stóri bróðir rífur af litlu systur dótið eða litla systir bítur stóra bróður í handlegginn (fast) þá endar senan jafnan með því að þau fallast í faðma og segja „fyrrigerru“. Fyrirgefðu. Það reynist ekki öllum auðvelt að leiðrétta mistök. Í pólitík virðist það jafnvel gamalgróið prinsipp að viðurkenna aldrei mistök og biðjast aldrei afsökunar, sama hvað upp kemur úr kafinu. Fjölmiðlar eiga ekki að vera undir sömu sök seldir. Mistök eru mannleg og eðlileg, illgirni er annars eðlis. Á öðrum degi nýja ársins las ég um sjálfa mig illkvittinn dálk á miðopnu Fréttablaðsins. Slíkt sætir auðvitað ekki tíðindum en hitt er þó verra að þurfa enn að svara fólki úti í bæ fyrir þá lygi Fréttablaðsins að ég hefði sem þingmaður verið í „tveimur störfum samtímis“. Þetta er uppspuni. Ég tók að mér launalaust verkefni sem sneri að því að gera mannréttindamálum hærra undir höfði í Stjórnarráðinu og á Alþingi. Fréttablaðinu tókst að gera úr þessu hið tortryggilegasta mál. Ég verðskulda kannski illgjarna nýárskveðju fyrir það að hafa rangar skoðanir á Fréttablaðsmælikvarða en enginn verðskuldar að upp á hann sé logið opinberlega, ekki einu sinni kona með sjálfstæðar skoðanir. Dóttir mín heldur áfram að segja mér að fara í vinnuna þegar ég verðskulda afplánun – og það geri ég oft. Þegar á reynir er þó heldur lítil innistæða fyrir brottvísun minni því er ég býst til ferðar sér hún eftir öllu saman: „Nei, mamma, ekki! Ekki fara í vinnuna! Fyrrigerru.“ Merkilegt hvað það reynist okkur fullorðna fólkinu oft erfitt þetta litla orð sem þó getur öllu breytt. Gleðilegt nýtt ár.
Skoðun Heiður hússins: Um kynferðisofbeldi í nánum samböndum Hrafnhildur Kjerúlf Sigmarsdóttir skrifar
Skoðun Hvað þarf barn í grunnskóla að kunna til að fá 10 í grunnskóla? Þorsteinn Mar Gunnlaugsson skrifar
Skoðun Gulur september: Helst góð geðheilsa í hendur við góða stjórnun? Katrín Þrastardóttir skrifar