Á morgun er ég múslími

Það fallega og dásamlega við okkur mannverurnar er hve miklar félagsverur við erum eða viljum (ekki) vera. Jafnólík sem við erum, þyrstir okkur eftir upplifun í hávaða eða kyrrð. Í fjölbreytni samfélagsins finnum við morgunhana og náttuglur, strákalegar stelpur og stelpulega stráka og ungviði sem hefur kvatt bleikt og blátt og spyr ekki lengur hvað sé stráka- eða stelpulegt.

Með gerðum mínum og orðum hef ég áhrif á fólk. Stundum meðvitað, stundum ekki. Það eru ekki bara mín eigin börn sem verða fyrir áhrifum af því hver ég er og hvað ég geri, heldur líka frændsystkinin, skólafélagar þeirra og börn nágrannanna. Í kringum mig er líka fullorðið fólk. Sumum þykir ekki mikið til þess koma hver ég er og hvað ég geri, aðrir velja að pæla aðeins í mér og nota mig sem viðmið um það sem þau vilja (ekki) gera í eigin lífi. Þannig verða lífsviðhorf mín, tjáning mín á lífsins vegi (ekki) að viðmiði hjá öðrum, rétt eins og vegferð þeirra fær hjarta mitt til að slá örar … eða alls ekki.

Minnihlutahópur

Ekki er liðin nema rúm hálf öld frá því að íslenskum stjórnvöldum þótti rétt að gera sérstakan samning við bandarísk yfirvöld til að tryggja að aðeins fólk af „réttum“ kynþætti sinnti herþjónustu á Íslandi. Blessunarlega veita börn dagsins í dag því oft ekki athygli hvaða grunntónn er í húðlit skólafélaganna. Að loknu erfiðu ferli höfum við flest lært að fegurð lífsins færir okkur fólk sem elskar fólk af sama kyni og er stolt af því að vera samkynhneigt rétt eins og aðrir velja að elska fólk af hinu kyninu. Regnbogafáninn blaktir við hún og vísar veginn áfram til aukinna mannréttinda fyrir transfólk og aðra svonefnda minnihlutahópa.

Við manneskjurnar fundum nefnilega upp orðið „minnihlutahópur“ – vissulega gagngert í þeim tilgangi að minna á tilvist þeirra sem verða undir í mannréttindabaráttunni. Og með fræðslu og auknum skilningi á aðstæðum minnihlutahópa hefur margt áunnist. En eins og allar uppfinningar okkar mannanna eru þær takmörkum háðar. Þannig er það líka með þetta ágæta orð því það felur í sér að til séum „við – meirihlutinn“ og „þau – minnihlutinn“. Sjaldnast dettur okkur í hug að við gætum verið hluti af minnihlutanum, því þau eru svo fá.

Þorum að vera útlendingurinn

Og svo leyfum við okkur að setja alla minnihlutahópana í einn pott. Rétt eins og ég geri hér að framan því það hljómar svo fallega ef við takmörkum orðin okkar við „og þá varð kátt í höllinni“ endir ævintýranna. Um leið og við eigum nokkrar sögur um hve góð „við“ vorum við „þau“ í minnihlutahópunum þá erum við komin með fjarvistarsönnun! Það dettur engum í hug að bendla okkur við brot á réttindum minnihlutahóps.

Ég á mér draum um veröld þar sem „við gerumst þau“, tökum áhættuna og þorum að vera útlendingurinn, flóttamaðurinn, sá aðflutti! Ég tek gjarnan þátt í þvertrúarlegu samtali og þvertrúarlegum athöfnum. Um leið og mér er það mikilvægt að bæn mín er flutt í Jesú nafni því að slík er mín trú, þá er ég ófeiminn við að krjúpa á kné í mosku eða öðrum bænahúsum til bænagjörðar með fólki sem á sinn bakgrunn í öðrum trúarbrögðum. Mín hjartans von er sú að mín bæn smiti, hafi áhrif og að einstaklingurinn taki kristna trú. En ég veit líka að samtalið getur haft áhrif á mig.

Á morgun er ég kannski múslími því að einlæg trú systra og bræðra sem ég á samfélag við heillar mig og ég tek ákvörðun um að skrá mig í slíkt trúfélag. Þá er það einlæg von mín að ég geti sinnt mínu helgihaldi í moskunni minni, rétt eins og ég var vanur í kirkjunni minni. „Við“ á Íslandi þurfum að gerast „þau sem vilja mosku á Íslandi“ – þá fær samfélagið að blómstra.