Ólympíuleikar í Rússlandi – Já eða nei?

Undanfarna viku hefur heimsmeistaramót í frjálsum íþróttum farið fram í Moskvu. Margir lesendur hafa eflaust frétt að í Rússlandi voru sett hræðileg lög fyrr í sumar sem takmarka mjög réttindi homma og lesbía og í kjölfarið hafa ofsóknir gegn samkynhneigðum bræðrum okkar og systrum aukist í landinu, og hafa nokkrir m.a.s. verið drepnir vegna kynhneigðar sinnar.

Þessu ástandi mótmælti sænski hástökkvarinn Emma Green Tregaro með því að lakka á sér neglurnar í regnbogalitunum fyrir undankeppnina þar sem hún komst áfram í úrslit. Í kjölfarið lét rússneski heimsmeistarinn í stangarstökki Élena Ísinbajeva hafa eftir sér að hún styddi nýju lögin jafnframt því sem hún fordæmdi samkynhneigð, og missti um leið virðingu og aðdáun margra á Vesturlöndum.

Síðastliðinn laugardag fóru fram úrslit hástökkskeppninnar þar sem Emma lenti í 5. sæti. Þrátt fyrir þennan góða árangur var hún aldrei sýnd í útsendingunni frá Moskvu – aldrei! Allir hinir ellefu keppendurnir sem voru í úrslitum voru sýndir einhvern tímann, meira að segja þær sem lentu í 9., 10., 11. og 12. sæti. Ég get ekki túlkað þetta öðruvísi en sem refsingu og algjöra ritskoðun á þeim skilaboðum sem Emma vildi koma á framfæri.

Á næsta ári verða Vetrarólympíuleikar haldnir í Rússlandi. Margir telja að rangt sé að sitja heima eða flytja Ólympíuleikana annað, heldur eigi einmitt að fara til Rússlands til að reyna að koma skilaboðum á framfæri við stjórnvöld og almenning. Sjónvarpsútsendingin frá Moskvu á laugardaginn sýndi að allar slíkar tilraunir verða bældar niður með öllum tiltækum ráðum.

Einu skilaboðin sem umheimurinn sýnir með því að taka þátt í og halda Ólympíuleika í Rússlandi nútímans er stuðningur við Pútín og hans kóna.

Því segi ég: Sitjum heima! Ég ætla allavega að slökkva á sjónvarpinu.