(Ó)hamingja er smitandi

Undanfarið hafa margir Íslendingar vælt um það að hvað aðrir Íslendingar væli mikið. Í þessum skrifuðu orðum hef ég búið í Bretlandi í tæpt ár og fólk hér vælir líka gífurlega mikið. Annaðhvort hefur verið allt of kalt eða allt of heitt. Reginmunurinn er kannski sá að það eru ekki jafn skýr merki um undirliggjandi reiði í væli þeirra Breta sem orðið hafa á vegi mínum.

Ekki svo að segja að Íslendingar verði bálreiðir út í veðrið en Íslendingum mislíkar vissulega misrétti, og það réttilega. Fólk er einfaldlega ósammála um hvað telst til misréttis, vegna þess að fólk er misjafnt. Sumir eru gagnkynhneigðir og aðrir samkynhneigðir. Helmingur mannkyns er t.d. með öðruvísi kynfæri en ég. Ég er gagnkynhneigður karlmaður og í mínum huga fyrirfinnst ekki meira misrétti en það augljósasta; annars vegar skilar kvenkynið tveimur þriðju af launuðum vinnustundum mannkyns, fær tíund af heildarlaunum mannkyns og á innan við eitt prósent eigna.

Hins vegar sú staðreynd að í núverandi heimalandi mínu sagðist aðeins einn af hverjum hundrað vera samkynhneigður, þrátt fyrir að um árabil hafi verið talið að a.m.k. einn af hverjum tíu væri samkynhneigður. Þetta var í fyrstu könnun um kynhneigð sem gerð var á vegum hins opinbera hér. Könnunin er aðeins þriggja ára gömul. Flestir þeirra sem sögðust vera samkynhneigðir bjuggu í Lundúnum en fæstir á Norður-Írlandi.

Hvernig ætli útkoman yrði ef sama könnun yrði gerð af hinu opinbera í Rússlandi? Síðan má að sjálfsögðu rífast um alla þessa tölfræði, en til hvers? Hvað fæst út úr því?

Frá örófi alda hefur tíðkast að iðka þrætubókarlist til að dreifa athygli almennings frá aðalatriðum. Frá sjálfsögðum mannréttindum. Frá því sem væri hægt að breyta, legði fólk þá orku sem fer í rifrildi í einfaldar gjörðir. Ef það er kalt úti, getum við rætt málin á yfirveguðum nótum á meðan farið er í úlpur. Ef það er heitt úti, fækkum við fötum. „Bombing for peace is like fucking for virginity.“

Til valdhafa

Fólk getur verið ósammála því sem Jón Gnarr stendur fyrir en allir geta verið sammála um að hann er undantekningin sem sannar regluna. Reglan er sú að valdhafar eru íhaldssamir, sem þýðir bókstaflega að þeir halda í fortíðina og því lengra sem farið er aftur í tímann verður staða kvenna og samkynhneigðra verri og verri.

Jón Gnarr er maður í valdastöðu sem notar frumlegar aðferðir til að vekja athygli á sjálfsögðum mannréttindum, athygli sem nær langt út fyrir landsteinana. Því hefur verið hughreystandi að fylgjast með en í raun þykir mér það líka gífurlega sorglegt. Ég fer að hugsa um hvað allir aðrir borgarstjórar, forsetar og ríkisstjórnir heims gætu afrekað en kjósa í stað þess að vera fjötraðir í viðjum vanans og iðka sína þrætubókarlist.

Ég velti því alvarlega fyrir mér hvort fólk vilji ekki breytingar til hins betra fyrir alla heildina. Vill fólk bara vekja athygli á sjálfu sér til að koma sér áfram á ímyndaða toppinn? Vill fólk kannski bara búa í sjálffélagi í stað samfélags? Ekki lítur út fyrir það þegar við göngum saman, hvort sem það er í Druslugöngu eða Gleðigöngu.