Uns verðtryggingin okkur aðskilur…

Sviplaus skrifaði ég undir skjölin. Skilnaður að borði og sæng var staðreynd eftir 17 ára samband þar sem engan skugga hafði borið á. Á þessum tíma var ég búinn að greiða af þér samtals 204 sinnum. Upphaflegt lán nam 5 milljónum króna – ég var búinn að borga samviskusamlega rúmar 12 milljónir af þér og eftirstöðvarnar námu 5,6 milljónum.

Þetta var ekki sár skilnaður ef þið haldið það, enda var satt best að segja ekki mikil ást í þessu sambandi við Íbúðalánasjóð. Eins og hamstur á hjóli hafði ég reynt að halda í við þig öll þessi ár. Mér tókst að halda mig á hjólinu en frétti af mörgum sem féllu af því. Fékk lítið þakklæti frá þér þrátt fyrir allar greiðslurnar. Líklega var upphaflega lánsupphæðin of lág til að ég ætti skilið þakklæti.

Heimilisböl

Þetta rifjaðist upp á flokksþingi Framsóknarflokksins um helgina þegar samþykkt var ályktun um afnám verðtryggingar á neytendalánum, en húsnæðislán flokkast þar undir. Loksins var kominn flokkur sem var tilbúinn til að taka afdráttarlausa afstöðu til þessa heimilisböls sem er að keyra þúsundir heimila í þrot. Loksins stjórnmálamenn sem þora að taka á vandanum. Tilfinningin var undarleg. Ég seig niður í sætið.

Þremur dögum eftir skilnaðinn við Íbúðalánasjóð gekk ég inn í bankann minn. Það voru að koma jól en lítið um skreytingar í aðþrengdu bankakerfi. Þjónustufulltrúinn tók á móti mér með pókersvip og dreifði úr pappírunum fyrir framan mig. Ég bar mig vel, þóttist lesa smáa letrið og skrifaði svo hratt undir, en forðaðist að líta á lánsupphæðina sem var margfalt hærri en í upphaflega láninu sem ég var að skilja við. Íbúðalánasjóður heyrði sögunni til en í staðinn var kominn nýr aðili í líf mitt sem bar nafn lífeyrissjóðs. Nýtt 40 ára verðtryggt öruggt samband var staðreynd.

Reyndar leist mér betur á óverðtryggða sambandið sem sjóðurinn bauð mér líka upp á, en greiðslubyrði þess í byrjun var allt of mikil fyrir tóma budduna. Það var því ekkert val. Kostnaður við lántökuna nam rúmum 600 þúsund krónum. Endalausar línur með skilgreiningum á hinum og þessum gjöldum. Um áramótin fékk ég fyrsta greiðsluseðilinn – lánið hafði hækkað um 120 þúsund krónur á 14 dögum. Ég get hins vegar ekki beðið eftir árinu 2053. Þá borga ég síðustu afborgunina – 93 ára.

Ég fór rakleiðis út í búð og keypti lottómiða.