Betri Reykjavík fyrir betri borgara

Samkvæmt fréttum um síðustu helgi segjast íbúar í Rituhólum hafa verið í rétti þegar þeir hjuggu niður hundruð trjáa fyrir neðan hús sín í landi borgarinnar, á dýrmætu útivistarsvæði allra Reykvíkinga. Íbúar segja að munnlegt leyfi hafi fengist. Starfsmenn borgarinnar kannast ekki við að leyfi hafi verið gefið, málið hefur verið kært. Er þetta misskilningur eða er þetta viljaverk borgara við Rituhóla?

Þessa sömu helgi tek ég eftir að mættir eru iðnaðarmenn við fjölbýlishús þar sem ég bý með eitt stykki svalir og voru að bolta þær við húshluta nágranna míns. Þessi framkvæmd tók líklega u.þ.b. eina klukkustund. Nágrannar mínir hafa sent inn umsóknir og tillögur þess efnis að setja upp svalir af ýmsum gerðum hjá sér. Þessar breytingar munu skerða gildi eignar minnar og friðsæld á heimili mínu. Því hef ég tvívegis sent inn athugasemdir þegar málið hefur farið í grenndarkynningu. Þann 1. nóvember 2012 barst mér tilkynning þess efnis að byggingarleyfisumsókn hefði verið samþykkt. Ég fylgdi leiðbeiningum embættis byggingafulltrúa um málskotsrétt, kæruleiðir og tímafrest sem kynnt var í bréfinu. Málið er í lögformlegu ferli.

Íslenska leiðin

Nágrönnum mínum er fullkunnugt um að ég hafi nýtt mér málsskotsrétt minn og kært. Mér er sagt að þetta sé „íslenska leiðin“, allir þekki þessa taktík. Hunsa hagsmuni annarra. Í versta falli færðu á þig dagsektir, sem síðan verða látnar niður falla þegar þér hentar að sjá að þér. Það eru mér vonbrigði að nágrannar mínir velja þá leið að virða ekki rétt minn til áfrýjunar. Að ég fái notið vafans en ekki þau á meðan beðið er eftir úrskurði æðra stjórnvalds. Þetta finnst mér sérstakt undrunarefni þar sem í hlut eiga tveir starfsmenn í ábyrgðarstörfum hjá Reykjavíkurborg sem þurfa vafalaust að leiðbeina okkur samborgurum sínum í ýmsum málum er viðkemur þeirra störfum. Þau þekkja því innan frá hvaða leiðir virka og hafa þar af leiðandi forskot á hinn almenna borgara við að gæta sinna eigin hagsmuna. Í því ljósi finnst mér enn ríkari ástæða til að gera þá kröfu á nágranna mína að virða minn málskotsrétt.

Það tók útisvæði okkar í Elliðaárdal 30 ár að verða að þeirri paradís sem það er í dag. Um helgina tóku nokkrir einstaklingar sér þann rétt að fella niður hundruð trjáa og skilja eftir hrávið um allt. Málið mitt er kannski smámál. Málið mitt virðist ekki vera forgangsmál hjá Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála. Nú eru liðnir sex mánuðir frá kæru minni. En það er mikilvægt að staldra hér við og spyrja: Eru réttindi samborgara smámál sem hægt er velja að horfa fram hjá? Er það smámál að hefja framkvæmdir og þar með að velja að bíða ekki eftir úrskurði æðra stjórnvalds?

Hvaðan kemur þessi skortur á borgaravitund, samkennd og skilningi á samfélagslegri ábyrgð og skyldum. Það er stórmál að taka ábyrgð, virða réttindi og eignir samborgara sinna.