Fer Aron aðrar leiðir en forverarnir?

Þegar flautað verður til leiks á heimsmeistaramótinu í handknattleik 11. janúar má segja að nýtt upphaf hefjist hjá íslenska karlalandsliðinu sem tekur þátt í sínu sautjánda HM. Aron Kristjánsson, einn sigursælasti þjálfari okkar Íslendinga, mun stjórna liðinu í fyrsta skipti á stóra sviðinu í Sevilla og öll þjóðin mun fylgjast með hvernig Hafnfirðingnum reiðir af.

Kröfurnar eru miklar enda hefur liðið á undangengnum árum náð afburðaárangri sem á sér ekki hliðstæðu hjá íslenskum flokkaíþróttamönnum. Forverar Arons í starfi námu allir fræðin hjá þjálfurum úr austurvegi og skal þar fremstan nefna Bogdan Kowalczyk sem markaði dýpri spor í handboltann á Íslandi en nokkur hefur gert sér grein fyrir. Með gjörbreyttum vinnubrögðum hafði hann áhrif á lærisveina sína sem á eftir komu þá Þorberg Aðalsteinsson, Viggó Sigurðsson, Alfreð Gíslason og síðast en ekki síst Guðmund Guðmundsson.

Ekki má gleyma þeim þjálfara sem náð hefur bestum árangri á heimsmeistaramóti til þessa, Þorbirni Jenssyni, sem náði fimmta sætinu í Kumamoto í Japan 1997. Honum til halds og trausts var einhver alsnjallasti þjálfari fyrrum Sovétríkja, Boris Bjarni Akbachev. Skipulagður leikur í vörn sem sókn ásamt öflugum hraðaupphlaupum hafa verið aðalsmerki landsliðsins á undangengnum árum og hafa austur-evrópsk áhrif á leikstíl liðsins verið augljós. Ljóst er að Bogdan hafði mikil áhrif á fyrrum lærisveina sína, þá Viggó, Alfreð og ekki síst Guðmund sem kom landsliðinu í fremstu röð á alþjóðavettvangi. Afrek sem væntanlega seint verður toppað.

Aron Kristjánsson kemur í raun úr allt öðru umhverfi. Hans lærimeistari og mentor var einhver albesti handknattleiksmaður Dana í gegnum tíðina, Anders Dahl-Nielsen. Nielsen þjálfaði danska landsliðið, Flensburg, Skjern og auðvitað KR þar sem hann gerði garðinn frægan á árunum 1983-1984. Aron Kristjánsson lék undir stjórn Danans hjá Skjern og tók síðan við starfi hans hjá félaginu og náði afbragðsgóðum árangri. Það hefur glöggt mátt greina á leikstíl Hauka að þar gætir skandinavískra áhrifa mun meira en hjá forverum Arons með landsliðið.

Það er ljóst að Aron mun fara aðrar leiðir en forverar hans í starfi. Það sást strax í undankeppni Evrópumótsins í haust þegar Íslendingar lögðu Hvít-Rússa og Rúmena. Aron Kristjánsson notaði þar fleiri leikmenn en Íslendingar hafa átt að venjast og minnti mjög á vinnubrögð Ulrik Wilbek, landsliðsþjálfara Dana.

Guðmundur Guðmundsson var íhaldssamur þjálfari. Það var hans stærsti kostur og jafnframt hans mesti galli. Þetta mun Aron reyna að forðast í lengstu lög en hafa ber í huga að íslenska landsliðið hefur orðið fyrir áföllum í aðdraganda mótsins. Tveir af máttarstólpum liðsins, Arnór Atlason og Alexander Petersson, gáfu ekki kost á sér vegna meiðsla. Í þeirra stað munu ungir leikmenn væntanlega fá þau tækifæri sem margir hafa beðið eftir á síðustu árum. Þar skal helsta telja Ólafana þrjá Ragnarsson, Gústafsson og Guðmundsson. Það er ekki sjálfgefið að þessir leikmenn feti í fótspor þeirra sem ekki gáfu kost á sér en einhvern tímann er allt fyrst og þeirra tími er kominn.

Aron Kristjánsson á erfitt verkefni fyrir höndum. Það er ekki einfalt mál að taka við keflinu af sigursælasta þjálfara Íslands fyrr og síðar, Guðmundi Guðmundssyni. Fjórða sætið á Evrópumeistaramótinu árið 2002, silfurverðlaun á Ólympíuleikunum í Peking árið 2010 og bronsverðlaun á EM í Austurríki sama ár. Þetta eru viðmiðin sem nýráðinn landsliðsþjálfari þarf að keppa við og mæla sig við.