Landsbankatoppar varpa ábyrgð á aðra

Æðstráðendurnir þrír úr Landsbankanum sem slitastjórn hefur dregið fyrir dóm vegna meintra afglapa vísa allir ábyrgð á einhvern annan. Tjónið sem þeir eru sagðir hafa valdið með tveimur ákvörðunum nemur 27,7 milljörðum króna.

Fyrrverandi bankastjórar Landsbankans og framkvæmdastjóri fyrirtækjasviðs hafna allir tugmilljarða skaðabótaskyldu sem slitastjórn telur að hvíli á þeim vegna afglapa á síðustu rekstrardögum bankans. Allir vísa þeir ábyrgð á gjörningunum sem um ræðir frá sér og á aðra.

Slitastjórn Landsbankans hefur höfðað tvö mál til innheimtu skaðabóta, annars vegar á hendur bankastjórunum Halldóri J. Kristjánssyni og Sigurjóni Þ. Árnasyni og hins vegar á hendur þeim báðum og Elínu Sigfúsdóttur, sem var framkvæmdastjóri fyrirtækjasviðs bankans. Málin voru þingfest í síðustu viku.

Hinum banka Björgólfsfeðga lánaðÍ fyrra málinu hljóðar krafan upp á 11,5 milljarða og er til komin vegna nítján milljarða lánveitingar til Straums í byrjun október 2008, örfáum dögum fyrir bankahrun. Straumur var í meirihlutaeigu Björgólfsfeðga eins og Landsbankinn.

Að sögn þeirra sem um málið véluðu átti lánið að standa straum af kaupum Straums á nokkrum dótturfélögum Landsbankans, en af þeim kaupum varð þó aldrei því Straumur rifti þeim 10. október. Lánið hafði þá þegar verið veitt og þegar upp var staðið innheimtust ekki nema 39 prósent af því.

Eftir stendur 11,5 milljarða tap af lánveitingunni, sem slitastjórnin telur bankastjórana ábyrga fyrir með því að lána svo mikið fé út úr banka sem vitað var að stóð á brauðfótum vegna fjármálakreppunnar.

Treystu orðum Hreiðars MásKrafan í seinna málinu er 16,2 milljarðar, til komin vegna 18,4, milljarða skuldar Fjárfestingarfélagsins Grettis sem féll í gjalddaga 10. júní 2008. Á láninu var bankaábyrgð hjá Kaupþingi í Lúxemborg sem gilti til 26. júní sama ár.

Greiðslu var aldrei krafist á ábyrgðinni í Lúxemborg heldur lánið framlengt mánuði síðar gegn óformlegu vilyrði Hreiðars Más Sigurðssonar, forstjóra Kaupþings, um að Kaupþing ytra mundi einnig framlengja ábyrgðina.

Það varð aldrei, Grettir fór í þrot og talið er að heimtur af láninu verði í allra hæsta lagi tíu prósent – líklega mun minni.

Telur slitastjórn að það hafi verið augljóst gáleysi af hálfu þremenninganna að reiða sig á óformlegar umræður um framlengingu tryggingarinnar. „Góður og gegn bankamaður innheimtir ábyrgð sem sett hefur verið til tryggingar á skuldum félags sem er í vanskilum ef ekki er komin formlega rétt staðfesting á framlengingu ábyrgðarinnar áður en hin eldri fellur úr gildi,“ segir í stefnunni.

Tjónið sem slitastjórnin telur þau Sigurjón, Halldór og Elínu hafa valdið með því að ganga ekki eftir ábyrgðinni í Lúxemborg er því hóflega metið á 16,2 milljarða.

Benda öll á aðraEnginn þremenninganna gengst hins vegar við ábyrgð, að því er fram kemur í stefnunum tveimur.

Hvað fyrra málið varðar segir Halldór að umsjón með útlánamálum hafi verið hjá Sigurjóni og hann hafi einfaldlega treyst því að rétt hafi verið staðið að lánveitingunni til Straums.

Sigurjón segir á móti að það hafi verið fjöldi starfsmanna í bankanum sem hafi átt að sjá til þess að samningar væru efndir og hann beri ekki húsbóndaábyrgð á störfum þeirra.

Í síðara málinu vísar Elín allri ábyrgð á Sigurjón, sem hafi haft málið á sínu borði, og Halldór bendir á það, eins og í fyrra málinu, að útlánamál hafi verið á verksviði Sigurjóns.

Halldór kveðst hafa treyst því að starfsmenn sem hefðu haft málið á sinni könnu myndu gæta að því að innheimta ábyrgðina í Lúxemborg og hann hafi ekki samþykkt að það yrði ekki gert. Sigurjón ber við nákvæmlega því sama og í hinu málinu – að undirmenn hans hafi átt að höndla málið.

„Þar sem stefndu hafa ekki fallist á greiðsluskyldu og enginn þeirra hefur viðurkennt að hafa tekið ákvörðun um að innheimta ekki bankatryggingu og/eða bera ábyrgð á þeirri ákvörðun er stefnandi knúinn til að höfða mál þetta á hendur þeim öllum,“ segir í stefnu slitastjórnarinnar.

stigur@frettabladid.is