Undir hulinshjálmi

Einhverfa var mér ekki merkingarmikið orð - fyrr en ég sá heimildamyndina um Sólskinsdrenginn. Þar er farið með okkur í ferðalag um slóðir, sem ég vissi ekki að væru til. Einhverfa getur verið margrar gerðar og haft í för með sér mismikla röskun.

Í þessari stórkostlegu mynd sjáum við hvernig þrautseigja, þolinmæði - og móðurást lyfta huliðshjálminum og opna dyr á vegg þar sem engar dyr virtust vera. Þar sem ótrúlegir hæfileikar birtast hjá þeim, sem virtust í upphafi allar bjargir bannaðar. Það er sem sé mögulegt að leysa einstaklinga úr viðjum einhverfunnar.

Þegar ég heyrði að Margrét Dagmar Ericsdóttir, ætlaði að gera mynd um drenginn sinn einhverfa, hann Kela, þá hugsaði ég eitthvað á þá leið, já, einmitt það. Erfitt verður líklega að fjármagna slíkt verk. Peningar liggja ekki lausu til kvikmyndagerðar og hver hefur svo sem áhuga á einhverfu utan þeirra fjölskyldna sem glíma við þennan vanda?

Þessi hugsun var auðvitað röng.

Margrét lét ekkert stöðva sig. Saman hefur hún, fjölskyldan og Friðrik Þór (sem heldur lætur ekkert stöðva sig) og allt það ágætis fólk, sem kom að gerð myndarinnar gert kraftaverk og opnað okkur nýjan heim. Þau hafa leitt okkur um slóðir sem líklega hafa aldrei verið kannaðar svo gaumgæfilega í kvikmynd og áhorfendum opnast þar ný veröld.

Keli er ellefu ára. Kannski fáum við aðra mynd þegar hann verður fimmtán ára eða tvítugur. Vonandi.

Það er óhætt að hvetja alla til að gera sér ferð í kvikmyndahús til fundar við Sólskinsdrenginn. Það svíkur engan. Þessi kvikmynd ætti raunar að vera hluti af námsefni allra grunnskóla. Hún er öllum holl, ekki síst börnum og unglingum.

Kærar þakkir fyrir ógleymanlega kvöldstund. Þetta voru ótrúlega stuttar níutíu mínútur. Mínútur, sem lifa munu lengi með öllum sem myndina sjá.

Höfundur er sendiherra.