Myndastyttur í kreppu

Nú er kreppa í þjóðfélaginu. Ég þarf að forgangsraða launum fyrir nauðsynjum, eins og mat, húsnæði, hita, rafmagni og læknisþjónustu. Vasapeningar og frístundaþátttaka eru skorin niður, bíóferðir, fatakaup og ferðalög eru slegin af. Fjölskyldan sammælist um að þreyja þorrann og taka slátur og borða hafragraut. Allir sameinast um að skera niður eins og hægt er. Þrátt fyrir það er fyrirséð að endar munu ekki ná saman.

Kannski Jói litli gæti farið að bera út blaðið, Anna hætt í fótbolta og Einar í píanónáminu? Ég gæti aflað aukatekna með því að spá í spil og heimilisfaðirinn gæti selt jeppann sinn og fengið sér reiðhjól. Ég er afskaplega ánægð með niðurstöðuna, við gerðum öll okkar besta og ég trúi því að okkur muni takast að ráða fram úr hallanum.

Á þessum tímapunkti er komið að því að ég láti gera minnismerki um virtan forföður minn. Það kostar mikla peninga en hann var bara svo frábær og virðingarverður. Eru ekki allir í fjölskyldunni tilbúnir til að spara meira til að ég geti látið gera minnismerki um þennan frábæra mann?

Þetta er nákvæmlega það sem meirihluti Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks í borgarstjórn gerði þegar hann samþykkti fimm milljónir króna til myndastyttugerðar á sama tíma og allt borgarkerfið hafði þurft að skera niður í viðkvæmum málaflokkum. Pólitík á að snúast um forgangsröðun fjármagns í mikilvæg samfélagsleg verkefni. Þetta dæmi snýst reyndar ekki um pólitíska stefnu. Þegar harðnar á dalnum þá hættir allt venjulegt fólk einfaldlega að eyða peningum í það sem er hvorki mikilvægt, nauðsynlegt né áríðandi.

Í kreppu forgangsraðar fólk peningunum í nauðsynjar. Það er heilbrigð skynsemi. Það er ekki hægt að finna meðvitund né skilning á aðstæðum fólks hjá meirihluta borgarstjórnar. Borgarfulltrúar meirihlutans eru fastir uppi í skýjunum og gera þar jafn mikið gagn og myndastyttur í kreppu.

Höfundur er fyrrverandi varaborgarfulltrúi.