Þverrandi drengskapur

Einar Sveinbjörnsson skrifar um forsetakosningarnar. Einn helsti\' túlkandi sjálfstæðismanna á stjórnmálalegum tíðindum segir hér í Fréttablaðinu, eftir að úrslit í forsetakjöri voru kunn, að Ólafur Ragnar Grímsson væri ekki forseti þjóðarinnar, heldur væri hann forseti vinstri manna í landinu. Þessi ummæli eru vitanlega með þvílíkum ólíkindum og eru í raun sambærileg við það að segja að forsætisráðherra sé forsætisráðherra Sjálfstæðisflokksins en ekki ríkisstjórnar Lýðveldisins Íslands. Málið er að Ólafur Ragnar hlaut afgerandi kosningu og það með atkvæðum allmargra annarra en þeirra sem flokkast undir vinstri villu Hannesar Hólmsteins. 68% fylgi við Ólaf Ragnar er ekki eingöngu komið frá skilgreindum vinstri mönnum heldur í verulegum mæli frá fjölmörgum stuðningsmönnum beggja ríkisstjórnarflokkanna, þar með þeim sem þetta ritar. Oddvitar ríkisstjórnarflokkanna hafa með ummælum sínum ekki getað leynt vonbrigðum sínum með úrslitin og sérlega dapurlegt þótti mér að heyra í vinkonu minni Valgerði Sverrisdóttur á kosninganótt hálfpartinn finna að að kjöri Ólafs Ragnars og ýja að því að kosninginn væri lítt glæsileg, auðu atkvæði mörg o.s.frv. Sérstaklega í ljósi þess að Framsóknarflokkurinn hlaut í kjördæmi Valgerðar afar góða kosningu til Alþingis fyrir ári eða um þriðjung atkvæða, en í NA-kjördæmi fékk Ólafur Ragnar 75% allra atkvæða. Enginn þarf að segja mér annað en að sömu kjósendur Valgerðar hafi þar lagt þungt lóð á vogarskálarnar, sem og hefðbundnir kjósendur Sjálfstæðisflokksins. Auðir seðlar og atkvæði greidd öðrum frambjóðendum voru mun færri en svo að þau endurspegli alla aðra en þá sem skilgreindir eru sem vinstri menn í landinu. Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni og öðrum þeim sem agnúast út í forsetkjörið vil ég gefa eitt ráð. Sýnið þann drengskap að viðurkenna Ólaf Ragnar Grímsson sem forseta Lýðveldisins. Það er nóg komið af átökum á sviði stjórnmála og stjórnskipunar þar sem hverjum og einum er ætlað að skipa sér á bás með "okkur þessum góðu" eða þá "hinum, vondu köllunum." Samfélagið er sem betur fer ekki svart/hvítt þar sem fólki er skipað í tvö lið. Liðin eru fleiri og liðsmennirnir vilja margir hverjir þvert á liðsheildir vinna saman að sætum sigrum fyrir land og þjóð. Forsetakjörið er staðreynd, virðum það og vinnum með þeirri stjórnskipun sem stjórnarskráin segir fyrir um. Ríkisstjórnin verður að viðurkenna forsetakjörið og þá má ekki gleyma stjórnarandstöðunni sem einnig þarf að læra að viðurkenna réttkjörna ríkisstjórn og þingmeirihluta hennar. Forseti, ríkisstjórn og stjórnarandstaða verða síðan að vinna sameiginlega og af drengskap í hvers annars garð. Átakasamfélagið sem illu heilli hefur verið að skjóta dýpri rótum upp á síðkastið hugnast mér alls ekki. Landsmenn eiga einfaldlega annað og betra skilið.