Myndum borga fyrir inngöngu Svartfjallalands Hjörtur J. Guðmundsson skrifar 8. ágúst 2026 07:04 Haft var eftir ónafngreindum háttsettum embættismanni ríkisstjórnar Evrópusambandsins (framkvæmdastjórnarinnar) á sviði stækkunarmála á fréttavefnum Politico í gær að Ísland gæti hugsanlega gengið í sambandið samhliða Svartfjallalandi yrði samþykkt í þjóðaratkvæðinu í lok mánaðarins að setja stefnuna á inngöngu í það. Annar embættismaður hennar tekur undir þetta í fréttinni og bætir við að vegna ríkidæmis Íslands myndi landið greiða meira til Evrópusambandsins en fengist í styrki þaðan og borga fyrir inngöngu Svartfjallalands enda yrði það fátækasta ríki sambandsins. Meira en 30 ár eru liðin síðan ríki gengu í Evrópusambandið sem greiða meira til þess en þau fá til baka frá sambandinu í hvers kyns styrki. Svokallaðir nettógreiðendur til þess. Frá því að Svíþjóð, Finnland og Austurríki gengu í það árið 1995. Ísland yrði fyrsta ríkið á þeim tíma til þess að ganga í Evrópusambandið sem greiddi með sér. Síðan hafa þrettán ríki orðið hluti Evrópusambandsins sem eru þvert á móti nettóþiggjendur. Aðallega í Austur-Evrópu. Fá þannig meira frá sambandinu en þau greiða til þess. Ísland myndi ásamt minnihluta ríkja Evrópusambandsins greiða reikninginn. Með öðrum orðum myndum við alltaf greiða með okkur. Allt sem við fengjum frá Evrópusambandinu kæmi þannig í raun úr okkar eigin vösum og miku meira en það. Meirihluti ríkja sambandsins fær mun meira úr sjóðum þess en þau greiða í þá eða 17 af 27 og sér ekki fyrir endann á því. Flest ríkjanna gengu í sambandið fyrir meira en 20 árum. Tíu önnur eru síðan annað hvort samþykkt eða möguleg umsóknarríki og yrðu öll nettóþiggjendur. Þar á meðal eru Úkraína og Moldóva. Það er ekki að furða að Evrópusambandið hafi lagt til 48% hækkun á greiðslum ríkja sambandsins í sjóði þess. Höfundur er sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur (MA í alþjóðasamskiptum) og heldur úti vefsíðunni Stjornmalin.is. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun: Þjóðaratkvæðagreiðsla um ESB-viðræður Mest lesið Uppsagnir hafnar en ríkið er ekki tilbúið að taka við Sigrún Guðmundsdóttir Skoðun Krónan varð eftir – nú þarf að láta hana virka Örn Sigurdsson Skoðun Grænlandssamningurinn Arnór Sigurjónsson Skoðun Ástæðan fyrir ástandinu hjá SÁÁ Theódór S. Halldórsson Skoðun Þegar faglegt sjálfstæði verður að neitunarvaldi Ketill Guðmundsson Skoðun Litlar ákvarðanir geta leitt til fleiri heilbrigðra æviára Thor Aspelund Skoðun Halldór 19.09.2026 Halldór Ég ætla ekki að verða sérfræðingur í salernispappír Haukur Logi Jóhannsson Skoðun Raunveruleiki Wolt-sendla og gigg-hagkerfisins Katrin Þóra Jonsson,Joonas Tuompo Skoðun Hvers vegna er ég ekki kominn lengra? Sigurður Árni Reynisson Skoðun Skoðun Skoðun SÁÁ, milljarðarnir og aðhaldið sem vantar Kristín I. Pálsdóttir skrifar Skoðun Sheeran og Gaza Arnar Eggert Thoroddsen skrifar Skoðun Sameinumst um 2,5 prósent markmið Seðlabankans Bragi Bjarnason skrifar Skoðun Lestur er meira en ein aðferð Guðmundur Engilbertsson skrifar Skoðun Hver skilgreinir svarið? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Krónan varð eftir – nú þarf að láta hana virka Örn Sigurdsson skrifar Skoðun Grænlandssamningurinn Arnór Sigurjónsson skrifar Skoðun Uppsagnir hafnar en ríkið er ekki tilbúið að taka við Sigrún Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Þegar faglegt sjálfstæði verður að neitunarvaldi Ketill Guðmundsson skrifar Skoðun Penelópa í Valhöll Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þegar „fjölmiðlastyrkir“ eru ekki fyrir alla fjölmiðla Hólmgeir Baldursson skrifar Skoðun Litlar ákvarðanir geta leitt til fleiri heilbrigðra æviára Thor Aspelund skrifar Skoðun Ferðaskrifstofur í gíslingu kjaradeilna: Hver á að borga brúsann? Ásdís Eir Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Allt landið eitt kjördæmi Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Ég ætla ekki að verða sérfræðingur í salernispappír Haukur Logi Jóhannsson skrifar Skoðun Ástæðan fyrir ástandinu hjá SÁÁ Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Hvers vegna er ég ekki kominn lengra? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Sagan frá hinni hliðinni Sólveig Jancauskiene skrifar Skoðun Ég er kominn heim - eða hvað? María Pétursdóttir,Ingólfur Már Magnússon skrifar Skoðun Raunveruleiki Wolt-sendla og gigg-hagkerfisins Katrin Þóra Jonsson,Joonas Tuompo skrifar Skoðun Hvað ef internetið lokaði kl.18? Tinna Tómasdóttir skrifar Skoðun Nemandinn fær tíu – en hvað hefur hann lært? Bogi Ragnarsson skrifar Skoðun Nóttin bjargar ekki deginum – hún afhjúpar hann Grétar Þór Guðjohnsen skrifar Skoðun Excel-væðing mannlífsins Sanna Magdalena Mörtudóttir skrifar Skoðun Af hverju dagaði lagareldisfrumvarpið uppi? Ráðherrann og staðreyndirnar eru ekki alveg sammála Jóhann Helgi Stefánsson skrifar Skoðun Kópavogur er klár – en þið? Ásdís Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Þegar enginn veit Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Skoðun Hvers konar Ísland viljum við byggja? Albertína Friðbjörg Elíasdóttir skrifar Skoðun Fjölmiðlahelsi Sigurður Örn Hilmarsson skrifar Skoðun Að horfa heim Vera Wonder Sölvadóttir skrifar Sjá meira
Haft var eftir ónafngreindum háttsettum embættismanni ríkisstjórnar Evrópusambandsins (framkvæmdastjórnarinnar) á sviði stækkunarmála á fréttavefnum Politico í gær að Ísland gæti hugsanlega gengið í sambandið samhliða Svartfjallalandi yrði samþykkt í þjóðaratkvæðinu í lok mánaðarins að setja stefnuna á inngöngu í það. Annar embættismaður hennar tekur undir þetta í fréttinni og bætir við að vegna ríkidæmis Íslands myndi landið greiða meira til Evrópusambandsins en fengist í styrki þaðan og borga fyrir inngöngu Svartfjallalands enda yrði það fátækasta ríki sambandsins. Meira en 30 ár eru liðin síðan ríki gengu í Evrópusambandið sem greiða meira til þess en þau fá til baka frá sambandinu í hvers kyns styrki. Svokallaðir nettógreiðendur til þess. Frá því að Svíþjóð, Finnland og Austurríki gengu í það árið 1995. Ísland yrði fyrsta ríkið á þeim tíma til þess að ganga í Evrópusambandið sem greiddi með sér. Síðan hafa þrettán ríki orðið hluti Evrópusambandsins sem eru þvert á móti nettóþiggjendur. Aðallega í Austur-Evrópu. Fá þannig meira frá sambandinu en þau greiða til þess. Ísland myndi ásamt minnihluta ríkja Evrópusambandsins greiða reikninginn. Með öðrum orðum myndum við alltaf greiða með okkur. Allt sem við fengjum frá Evrópusambandinu kæmi þannig í raun úr okkar eigin vösum og miku meira en það. Meirihluti ríkja sambandsins fær mun meira úr sjóðum þess en þau greiða í þá eða 17 af 27 og sér ekki fyrir endann á því. Flest ríkjanna gengu í sambandið fyrir meira en 20 árum. Tíu önnur eru síðan annað hvort samþykkt eða möguleg umsóknarríki og yrðu öll nettóþiggjendur. Þar á meðal eru Úkraína og Moldóva. Það er ekki að furða að Evrópusambandið hafi lagt til 48% hækkun á greiðslum ríkja sambandsins í sjóði þess. Höfundur er sagnfræðingur og alþjóðastjórnmálafræðingur (MA í alþjóðasamskiptum) og heldur úti vefsíðunni Stjornmalin.is.
Skoðun Ferðaskrifstofur í gíslingu kjaradeilna: Hver á að borga brúsann? Ásdís Eir Guðmundsdóttir skrifar
Skoðun Af hverju dagaði lagareldisfrumvarpið uppi? Ráðherrann og staðreyndirnar eru ekki alveg sammála Jóhann Helgi Stefánsson skrifar