Með „krónískan kökk í hálsinum“ að for­gangs­raða fólki til að bjarga undan sprengju­regni í Rafah

María Lilja Þrastardóttir er stödd í Egyptalandi ásamt rithöfundunum Kristínu Eiríksdóttur og Bergþóru Snæbjörnsdóttur. Þeim blöskraði aðgerðaleysi stjórnvalda og ákváðu að halda út á eigin vegum og reyna að bjarga fólki frá Gasa sem hefur dvalarleyfi á Íslandi á grundvelli fjölskyldusameininga. María segir að líklegt sé að fjölskyldan komist til Íslands í nótt.

Þegar fréttastofa náði tali af Maríu voru þær staddar í Kaíró á stöðufundi um næstu skref. Staðan verður sífellt erfiðari en Ísraelsher hefur aukið þungann í árásum sínum á Rafah - þar fjöldinn allur af óbreyttum borgurum hefur leitað skjóls.

„Við erum farnar að finna fyrir örlítilli þreytu, en við erum samt hvergi nærri hættar. Við getum ekki snúið baki við öllu þessu fólki,“ segir María.

Þreytan sem konurnar finna fyrir er ekki síst tilkomin vegna andlega álagsins.

„Við finnum það alveg á eigin skinni. Maður er hérna með krónískan kökk í hálsinum. Það sem við erum að gera er að forgangsraða fólki og börnum eftir veikindum af því að við náum ekki öllum út í einu.“

Þeim líði skelfilega með að velja á milli fólks sem eigi sama rétt.

„Við erum á þeim stað núna að við þurfum að velja eina og eina fjölskyldu því við höfum ekki diplómataréttindi, við þurfum að fara eftir öðrum leiðum. Við erum að tala um að við erum að raða litlum einstaklingum, börnum, og forgangsraða þeim eftir veikindum.“

María bendir á að í hópi þeirra barna sem bíði eftir björgun sé langveik þriggja ára stúlka.

„Það er dagaspursmál hvenær lífsnauðsynlegu lyfin hennar klárast. Svo erum við með ungan dreng sem er svo mikið slasaður að hann liggur bara. Fyrir hafði hann misst annað nýrað í sprengjutilræði Ísraelshers og það er svo ofboðslega sárt að þurfa að segja þessi næst en hinn þarf að bíða og þetta er ólýsanlega sár og vond tilfinning eins og það er síðan gott og gefandi þegar þetta gengur upp eins og gerðist núna þegar við fengum fyrstu fjölskylduna í hendur,“ útskýrir María.

Þær María, Kristín og Bergþóra furða sig allar á því hversu hægt íslensk stjórnvöld hreyfa sig í málinu sér í lagi í ljósi þeirrar neyðar sem ríkir á Gasa. Aukinn þungi í árásum Ísraelshers í borginni Rafah bæti síðan gráu ofan á svart. Þær vita ekki til þess að nein hreyfing sé komin á málið.

„Nei, og það er alveg ofboðslega skrítið til þess að hugsa að hér höfum við ráðuneyti sem að ég veit bara fyrir víst að er stútfullt af ofboðslega sérhæfðu, menntuðu, kláru fólki sem kann þetta. Þetta er það sem þau kunna þannig að maður veltir fyrir sér hvers vegna í ósköpunum þessi töf? Hvar stoppar þetta? Því það getur engin sagt mér að þetta klára og vel menntaða fólk kunni ekki að bregðast við þessum aðstæðum, að það sé bara endalaust að funda og labba í sömu hringina.“

María segir að stjórnvöld verði að fara að bregðast við. Þetta snúist um klukkutíma en ekki daga í ljósi aukinnar ákefðar í árásum á Rafah.

„Það verður ekki hægt að bjarga fólki í gegnum þessi landamæri ef íslensk stjórnvöld fara ekki að girða sig í brók og vinna vinnuna sem þau voru sannarlega kjörin til þess að sinna þá hafa þau líf allra þessara barna á samviskunni,“ segir María.