Utan vallar: Snorri Steinn stóð við lof­orðið

Íslendingar mættu Færeyingum í tveimur vináttulandsleikjum í Laugardalshöll um helgina. Þeir voru afar ólíkir. Þann fyrri vann Ísland með fimmtán marka mun, 39-24, en þann seinni með minnsta mun, 30-29. Fara þarf alla leið aftur til ársins 1964 til að finna betri byrjun hjá landsliðsþjálfara í tveimur fyrstu leikjum sínum.

Leikirnir voru misgóðir af hálfu íslenska liðsins. Flest gekk upp í fyrri leiknum og fyrri hálfleikurinn í seinni leiknum var góður. En seinni hálfleikurinn var slakur, sérstaklega varnarmegin, og íslenska liðið þurfti á endanum inngrip frá Viktori Gísla Hallgrímssyni til að vinna leikinn.

Vildi taka úr handbremsu

Valsliðið sem Snorri stýrði á árunum 2017-23 var þekkt fyrir að spila með eindæmum hraðan handbolta. Valsmenn keyrðu miskunnarlaust í bakið á andstæðingum sínum, burtséð frá tíma og stöðu í leiknum. 

Það tók vissulega tíma fyrir Snorra að fá Valskórinn til að syngja í takt en þegar það gekk var söngurinn býsna fagur. Og ekki er annað hægt að segja en þessi hraði leikstíll hafi verið árangursríkur. Undir stjórn Snorra varð Valur tvívegis Íslandsmeistari, tvisvar sinnum bikarmeistari og deildarmeistari í þrígang auk þess að komast í sextán liða úrslit Evrópudeildarinnar á síðasta tímabili.

Þegar Snorri valdi sinn fyrsta landsliðshóp um miðjan síðasta mánuð sagðist hann vilja hraða leik Íslendinga.

„Það væri í raun ákveðin vonbrigði fyrir mig sem þjálfara ef það yrðu engar breytingar á liðinu. En þetta er aldrei svart og hvítt og þú verður einhvers staðar að rýna í þetta til að sjá mun. Ég ætla því að breyta einhverju en ég tek samt við góðu liði á góðum stað. Þarna er kjarni sem er búinn að myndast fyrir einhverju síðan en það verður mitt að hreyfa við hlutunum og losa um einhverja handbremsu sem mér finnst hafi verið á liðinu,“ sagði Snorri.

En hvernig tókst svo til? Tók íslenska liðið úr handbremsu og steig bensínið í botn gegn Færeyjum um helgina?

Stutta svarið er já. Það mátti sjá augljósa viðleitni til að koma boltanum sem fyrst í leik og reyna að skora áður en Færeyingar náðu að stilla vörn sinni upp. Og þetta gekk stórvel upp í fyrri leiknum.

Andstæðir pólar

Sá sem þetta skrifar taldi sextán hraðaupphlaupsmörk hjá Íslandi í leiknum; það er úr fyrstu og annarri bylgju og skot í tómt mark Færeyja. Það var vel af sér vikið því Færeyingar reyndu markvisst að draga úr hraða leiksins, meðal annars með því að spila með sjö sóknarmenn.

Íslenska vörnin var mjög öflug í fyrri leiknum, sérstaklega í seinni hálfleik, og Viktor Gísli var frábær í markinu. Íslendingar slógu öll sóknarvopn úr höndum Færeyinga og refsuðu þeim grimmilega. Og niðurstaðan var fimmtán marka sigur, 39-24.

Framan af þróaðist seinni leikurinn eins og sá fyrri. Íslendingar voru með fjögurra marka forskot í hálfleik, 16-12, en öfugt við fyrri leikinn gengu þeir ekki á lagið í byrjun seinni hálfleiks og kláruðu leikinn.

Þess í stað börðu Færeyingar í brestina og Íslendingar áttu fá svör við sjö á sex sóknarleik þeirra. Íslenska liðið náði því sjaldnar að keyra í bakið á því færeyska og þurfti oftar að stilla upp. Og sóknarleikurinn hökti nokkuð. Fyrir vikið varð leikurinn æsispennandi allt til loka. En Viktor Gísli dró íslenska liðið að landi og það vann eins marks sigur, 30-29.

Stansað, staðið, strunsað

Íslenska liðið þurfti að sýna mikla þolinmæði í leikjunum tveimur enda stóð það í vörn stóran hluta þeirra. Og sóknarleikur Færeyinga skorar kannski ekki hátt á fagurfræðiskalanum. Ekki var óalgengt að sjá þeirra aðalmann, Elias Ellefsen á Skipagötu, standa góða stund með boltann í höndunum, horfa til beggja átta áður eins og barn við gangbraut áður en hann réðist til atlögu.

En þetta bar góðan árangur og íslenska liðið varðist illa í seinni hálfleiknum í seinni leiknum þar sem Færeyjar skoruðu sautján mörk. Íslendingar prófuðu að spila afbrigði af 5-1 vörn sem gekk ekki sem skildi en það er gott að eiga það uppi í erminni.

Handbragð Snorra á leik íslenska liðsins er augljóst en leikstíllinn fær kannski ekki að njóta sín almennilega fyrr en Ísland mætir liði sem hefur áhuga á að hlaupa með því, eða spilar allavega ekki sama gönguboltann og Færeyjar.

Komum út í plús

Það var allavega mun fleira jákvætt en neikvætt í leik íslenska liðsins um helgina. Þrír hálfleikir af fjórum voru góðir, vörnin átti flotta kafla, Viktor Gísli var stórgóður í markinu og hraðaupphlaupin gengu frábærlega í fyrri leiknum. 

Og Haukur Þrastarson er kominn aftur! Mikið sem það var gaman að sjá þennan mikla hæfileikamann aftur í landsliðsbúningnum eftir alltof langa fjarveru vegna meiðsla. Selfyssingurinn skoraði sex mörk í leikjunum tveimur og leit vel út. 

Hann er púslið sem hefur vantað í íslenska landsliðið á síðustu mótum og það er óskandi að hann geri sig gildandi á EM í Þýskalandi í janúar.

Íslenska liðið kemur út í plús eftir fyrstu leikina undir stjórn Snorra. Það er þó varhugavert að fara á of mikið flug eins og landsliðsþjálfarinn klifaði á eftir báða leikina.

Íslendingar stóðust fyrsta prófið undir stjórn nýja þjálfarans en framundan eru stærri og erfiðari verkefni. En það eru jákvæð teikn á lofti og það er búið að ýta á hraðspólun eins og Snorri lofaði.