Davíð og Hannes glað­hlakka­legir vegna rýrrar upp­skeru Gunnars Smára

Ljóst er að niðurstaðan úr nýafstöðnum kosningum eru langt undir væntingum í herbúðum Sósíalista, þó ekki sé nema að teknu tilliti til skoðanakannana sem gáfu þeim fyrirheit um þingmenn. Ýmsir fögnuðu því á meðan kosningabaráttunni stóð að ekki voru í umferð á samfélagsmiðlum subbuleg, rætin og nafnlaus myndskeið. Það þýðir hins vegar ekki að kosningabaráttan hafi ekki verið hörð. Undir var farin að krauma reiði sem nú leitar upp á yfirborðið. 

Gunnar Smári Egilsson, formaður framkvæmdastjórnar Sósíalistaflokksins og oddviti í Reykjavíkurkjördæmi norður, var herskár í kosningabaráttunni og svo virðist sem hann hafi stigið á margar tær. Nú er stund hefndarinnar runnin upp en það er til þess að gera nýtt að menn hlakki opinberlega yfir óförum annarra í kosningum.

Á kosningavöku Sjálfstæðisflokksins, sem haldin var á Hótel Nordica, fögnuðu viðstaddir ákaft þegar tölur Samfylkingarinnar, sem mega hafa heitið vel undir væntingum vinstri manna, voru lesnar upp. Þegar atkvæði til Sósíalistaflokksins voru kynnt hló salurinn hæðnislega og tjáði andúð sína á þeim flokki með púi og kurri.

Í nýjum pistlum þar sem Hannes og Davíð velta fyrir sér niðurstöðum kosninga beina þeir spjótum sínum að Gunnari Smára. Þeir reyna ekki að leyna ánægju sinni með það að Sósíalistaflokkurinn hafi ekki náð manni inn á þing og að uppskeran hafi verið rýr.

„Bónusar“ Kristrúnar hjá Kviku vandræðalegir fyrir Samfylkinguna

Hannes fjallar um kosningarnar í veftímariti Íhaldsmanna, the Conservative, undir fyrirsögninni: Íslendingar kusu stöðugleika.

„Hér reyni ég að skýra og greina úrslitin í kosningunum. Það er auðvitað ekki að furða, að þeir á RÚV kalla aldrei á mig til að ræða um stjórnmál: Þeir geta ekki treyst því, að röddin sé bergmál,“ segir Hannes og kynnir pistil sinn til sögunnar. 

Í pistlinum segist Hannes ekki vita til hvers kosningarnar munu leiða en hann leggur meðal annars til að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson við þriðja mann á þingi með sinn Miðflokk gangi til liðs við Sjálfstæðisflokkinn.

Hannes segir að þeir sem töpuðu kosningunum hafi verið Samfylkingin. Einkum og sér í lagi. Komið hafi á daginn að helsta stjarna þeirra, Kristrún Frostadóttir, hafi notið ríkulegra bónusa sem aðalhagfræðingur Kviku banka og það hafi verið hið háðulegasta mál fyrir Samfylkinguna.

En afgreiðsla Hannesar á örlögum Samfylkingarinnar er bara upphitun því furðulega stór hluti pistils Hannesar fer í að fjalla um Gunnar Smára Egilsson sem að sögn Hannesar stal vinstri sveiflunni þó hann hafi ekki fengið nema 4,1 prósent atkvæða og engin þingsæti.

Einkaþotur, múslímar, Lenín og Noregur

Hannes vill lýsa Gunnari Smára betur fyrir lesendum, segir hann fyrrverandi blaðamann og hafi gefið út æsifréttablöð og tímarit sem öll hafi farið á hausinn. Þá hafi hann verið leigupenni auðmannsins Jóns Ásgeirs Jóhannessonar, sem í dag er stjórnarformaður Skeljungs, sem skuldaði mest allra í íslenskum bönkum fyrir hrun þeirra.

Og áfram heldur Hannes með lýsingar sínar á Gunnari Smára, segir hann hafa verið á ofurlaunum, og tekist að koma sér upp sæmilegum eignum. Svo hafi hann platað Jón Ásgeir í að fara í útgáfuævintýri í Danmörku sem hafi leitt til 50 milljóna dollara taps og stórskaðaðs orðspors Jóns Ásgeirs í Danmörku. Jón Ásgeir hafi þá loks misst þolinmæðina, Gunnar Smári misst vinnuna og ekki lengur getað farið um heim allan á einkaþotu Jóns Ásgeirs. 

Gunnar Smári hafi hins vegar ótrauður haldið sínu striki; gengið í Samtök múslíma á Íslandi og snúið sér að því „sérkennilega verkefni“, að sögn Hannesar, að berjast fyrir því að Ísland yrði 21. fylki Noregs. Í kosningabaráttunni hafi hann svo talað eins og óforbetranlegur Lenínisti, hótandi því að reka alla dómara sem ekki voru honum þóknanlegir.

Vildi gera Björn Bjarnason að klósettverði!

Og þá loks snýr Hannes sér að því sem honum þykir blöskranlegt í málflutning Gunnars Smára:

„Hann lofaði því jafnframt að höfuðstöðvar Sjálfstæðisflokksins yrðu gerðar að almenningssalerni og að hinn virti fyrrverandi dómsmálaráðherra, Björn Bjarnason, yrði þar yfirsalernisvörður.“ 

(„He also promised to turn the headquarters of the Independence Party into a public lavatory, with a distinguished former Justice Minister, Bjorn Bjarnason, as the chief attendant.“)

Björn Bjarnason tók þessi ummæli Gunnars Smára til umfjöllunar sjálfur, á sinni bloggsíðu, og ljóst að honum var ekki skemmt.

Gunnar Smári er einnig leiðarahöfundi Morgunblaðsins ofarlega í huga þá er hann gerir kosningarnar upp, að hætti hússins. Þar er Gunnari Smára einnig líkt við Lenín „heitin“. Því er lýst að í mælingum hafi nálin vissulega verið farin að halla sér nokkuð til vinstri.

„En þá greip Gunn­ar Smári inn í og lýsti áform­um þeirra Leníns heit­ins um betri tíð, bæði í graf­hýsi þess síðar­nefnda og hér heima,“ segir leiðarahöfundur Morgunblaðsins. En hann er einnig, líkt og Hannes, upptekinn af því að Gunnar Smári hafi komið í einkaþotu.

Þrumuský Smárans drundu í eyrum

Og áfram heldur leiðarahöfundur og vill vera meinlegur. Sagt er að áform hans hafi að vísu ekki gengið út á að „farga millj­arða tug­um úr búi yf­ir­boðara Gunn­ars Smára (og í fram­haldi skatt­greiðenda) eins og þegar hann var sem stór­tæk­ast­ur síðast. 

Enda breytt­ur maður nú á ferð, efld­ur af fé blásnauðra verka­manna, í galla­bux­um og með göt­ótt­an tref­il, kom­inn úr einkaþot­unni yfir í ryðgaðan strætó sem SVR var hætt að nota.“

Þá vill leiðarahöfundur Morgunblaðsins beita fyrir sig hæðni varðandi þann málflutning að vert væri að huga að því hvernig dómarar hafi verið skipaðir í gegnum tíðina, af Sjálfstæðisflokknum.

„Hann gaf nægi­lega mikið upp um framtíðina, eins og til að mynda það að dæmdi Hæstirétt­ur framtíðar­inn­ar gjörðir hans ólög­mæt­ar myndi hann ryðja rétt­inn, eins og nú­ver­andi formaður Efl­ing­ar reyndi bæði að gera við þingið og dóm­stól­inn sem tók mál henn­ar fyr­ir. Það var í sama mund þegar þessi þrumu­ský Smár­ans drundu í eyr­um al­menn­ings sem nál­in, sem mældi viðhorf fólks­ins, tók að fær­ast á vit heil­brigðrar skyn­semi á ný.“