Að rífa sig upp á rassgatinu

Muniði fyrsta blaðamannafund ríkisstjórnarinnar þegar búið var að tilkynna samkomulag um nýja ráðherraskipan? Þegar Gylfi og Ragna, faglegir ráðherrar, höfðu verið kölluð inn og mörg okkar trúðu að allt myndi breytast. Þegar hljómurinn í orðunum „vinstri velferðarstjórn“ var eins og lóusöngur í eyrum eftir það sem á undan var gengið. Muniði, hvað við vorum örmagna yfir óréttlætinu, ójöfnuðinum, breytingunum á skattakerfinu, afnámi hátekjuskattsins, hvernig allt hafði verið gert til að gera hina ríku ríkari og hina fátæku fátækari. Og þegar allt fór til fjandans axlaði enginn ábyrgð. Svei, sjálfstæðismenn.

Það voru því væntingar í loftinu daginn sem breyta átti Íslandi. Búið að blása til blaðamannafundar þar sem kynna átti nýja ríkisstjórn, nýja fagráðherra, ný kynjahlutöll, nýtt jafnrétti, allt átti að breytast. En fyrsta breytingin sem kom fram á fundinum hafði ekkert að gera með aukið réttlæti heldur varðaði hún óstundvísi. Það dróst að hefja fundinn á tilsettum tíma fyrir alþjóð í beinni útsendingu vegna þess að vinstra fólkið í nýju stjórninni var ekki nægilega stundvíst. Hva? Kann einhver að hugsa.

Ekki er það nú neitt til að gera veður út af. Brjálað að gera hjá aumingja vinstra fólkinu eins og allar götur síðan. Og satt er það. En þegar ný ríkisstjórn heldur sinn fyrsta fund og ætlar sér að marka ný spor og nýjan trúverðugleika er eins gott að mæta til leiks á réttum tíma. Timing is everything, stendur skrifað.

Undanfarið hefur mér oft orðið hugsað til þessa fyrsta blaðamannafundar, sem kannski gaf tóninn að ómarkvissri framtíð. Ein skýring þess að vinstri velferðarstjórninni undir stjórn Steingríms og Jóhönnu hefur ekki orðið meira ágengt en raun ber vitni, er líklega andvaraleysi og agaleysi sem rekja má til þess að þau eru óvön að fara með völd. Þar komum við hins vegar að einum styrkleika Sjálfstæðisflokksins. Á tuttugu ára ferli í blaðamennsku man ég aldrei eftir að sjallarnir hafi nokkru sinni mætt of seint til eigin blaðamannafundar.

Góðir lesendur. Ég er ekki að segja að vinstri velferðarstjórnin eigi að fara frá, hvorki vegna eigin óstundvísi né annarra bresta. Sumt er hún að gera vel auk þess sem blóðslóð sjálfstæðismanna og algjör iðrunarskortur í kjölfar hruns er slíkur að halda verður Sjálfstæðisflokknum frá völdum lengi enn. En til að næstu þrjú ár fari hjá vinstri velferðarstjórninni ekki í endalaus Icesave-mál, þar sem aðalperónur og leikendur mæta aðeins of seint í eigið rifrildi, gæti verið gott að læra af leikreglum þeirra sem voru vanir að stjórna landinu. Ekki hugmyndafræðilega, heldur framkvæmdarlega. Enginn stjórnmálahópur á Íslandi er svo aumur að ekki megi læra eitthvað gott af honum og á hinn bóginn er enginn hópur stjórnmálamanna hafinn yfir gagnrýni. Jóhanna og Steingrímur: Nú er komið nóg af því að mæta aðeins of seint og babla út í loftið. Nú skal skilið milli aðalatriða og aukaatriða. Framtíð Íslands er í ykkar höndum eins og þið hafið lengi þráð. Rífið ykkur nú upp á rassgatinu og látið hendur standa fram úr ermum!