Enn einn silfurdrengurinn leggur skóna á hilluna

Það heldur áfram að fækka í hópi silfurdrengjanna sem enn spila handbolta en línumaðurinn Róbert Gunnarsson hefur nú ákveðið að leggja skóna á hilluna.

„Það eru margar ástæður fyrir því að ég er hættur. Líkaminn farinn að segja til sín og ástríðan ekki alveg sú sama og áður. Ég fann að allt var orðið erfiðara hjá mér,“ segir Róbert við Vísi en hann fagnaði 38 ára afmæli sínu í gær.

„Ég vildi hætta áður en líkaminn væri búinn svo ég geti spilað bolta með krökkunum og farið í hjólatúr. Það er svolítið langt síðan ég ákvað þetta eða í október síðastliðnum. Ég var ekkert að flagga því samt og vissi ekki hvenær ég ætlaði að segja frá þessu.“

Síðasta tímabili Róberts í boltanum er nýlokið og hann er ekki alveg búinn að átta sig á því að ferlinum sé lokið.

Ferill hans í boltanum hefur verið glæsilegur. Hér heima spilaði hann með Fylki og Fram áður en hann fór til Århus í Danmörku.

Frábær ferill

Þaðan lá leiðin til Þýskalands þar sem hann spilaði með Gummersbach og Rhein-Neckar Löwen. Hann spilaði svo í fjögur ár með ofurliði PSG áður en hann hélt aftur til Árósa fyrir tveimur árum síðan. Þar verður hann áfram næstu árin.

„Ein af ástæðunum fyrir því að ég hætti núna er að ég er að fara að vinna með viðskiptasálfræðingi. Við erum að fara að vinna með liðum og fyrirtækjum á ýmsan hátt. Mjög spennandi verkefni og svo er ég líka að vinna í Bob eins og áður en við erum að selja fatnað þar. Ég mun því hafa nóg að gera,“ segir Róbert kátur og ljóst að hann er spenntur fyrir komandi tímum utan handboltans.

„Við erum ekkert á heimleið á næstunni. Okkur líður vel í Árósum og verðum hér örugglega tvö til þrjú ár í viðbót. Svo sjáum við hvað setur.“

Að vera línumaður í handbolta kallar á mikil átök og skrokkurinn á Róberti er nokkuð lemstraður eftir öll átökin.

Líkaminn lemstraður

„Maður var farinn að eiga erfitt með að standa upp úr rúminu og leggjast í það líka. Þegar koma nokkrir dagar í röð þar sem maður getur ekki labbað þá kominn tími á að segja stopp,“ segir Róbert en hann er þakklátur fyrir tímann í handboltanum.

„Ævintýrið í Peking stendur auðvitað alltaf upp úr varðandi árangurinn sem og bronsið. Árin í Frakklandi voru líka mjög skemmtileg. Það sem gaf manni mest í þessu var félagsskapurinn í landsliðinu. Þar eignaðist maður sína bestu vini og það var alltaf frábært að hitta þá. Ætli það sé ekki það sem maður eigi eftir að sakna mest.“