Hugleiðing á alþjóðadegi fátæktar

Hvað er fátækt er stundum spurt. Svörin við því eru gjarna misjöfn eftir því hver verður fyrir svörum og sýnir að viðmiðin eru mörg og misjöfn. Sumar þjóðir hafa sett viðmið og reiknað hvenær fátæktarmörkum er náð, það er gott og gilt. Því velti ég fyrir mér af hverju er ekki unnið með þetta og gerðar þær ráðstafanir sem þarf til að útrýma fátækt t.d. hér á Íslandi þar sem vitað er að nóg er til skiptanna.

Mér finnst mikil skekkja í nútíma- og upplýstu samfélagi að ráðamenn sjái ekki hve miklum mannauði er kastað á glæ með því að halda fólki í greipum fátæktar. Þetta segi ég vegna þess að vitað er að ef efnalegt öryggi er ekki tryggt vill andinn oft daprast og hinir ýmsu eiginleikar manneskjunnar fá ekki að njóta sín.

Það er mjög mikilvægt að við öll sem búum erum manneskjur og eigum því, þótt aðstæður séu misjafnar, rétt til sómasamlegrar framfærslu sama hvaðan hún kemur. Ég er viss um að enginn velur sér fátækt eða þær aðstæður sem henni valda, hvort sem er um slys, veikindi eða hvað annað að ræða.

Fátækt hefur oft lamandi áhrif á mannlega reisn og við viljum vonandi ekki bera á því ábyrgð sem samfélag. Manneskja sem lifir með reisn er líklegri til að geta lagt til samfélagsins ýmislegt er að gagni kann að koma heldur en sá sem er upptekinn af áhyggjum af eigin velferð. Setjum okkur þau markmið að við öll getum haft þær aðstæður að geta notað hæfileika okkar hvar sem þeir kunna að liggja. Þá verða líka allir betur aflögufærir bæði veraldlega og andlega.

Ég er alveg handviss um að það að útrýma fátækt er hagkvæmt í alla staði og eykur velmegun allra. Við þurfum að byrja hér hjá okkur, gera átak, síðan getum við miðlað reynslu okkar til annarra þjóða. Hættum að sóa hæfileikum, virkjum alla til góðra verka.

Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.