Hasarinn í flugeldasölunni byrjar strax í janúar

„Ég er orðinn skrifstofubjörgunarsveitarmaður,“ segir Jón Ingi Sigvaldason frá Slysavarnafélaginu Landsbjörg. Hann hefur starfað hjá Landsbjörg í ellefu ár en er ekki lengur í útköllum. Hann hefur starfað í kringum flugelda í tuttugu og fimm ár. Þó að margir telji að flugeldatörnin sé senn á enda hjá Landsbjörg er það öðru nær því að hafist er handa við undirbúning sölunnar fyrir næsta desember strax í byrjun janúar.

„Farið er í ferð til Kína fyrst til að velja nýju vöruna, sem kemur í línuna, svo er þetta venjulega pantað í mars. Svo tekur við ferlið að koma þessu til landsins og útvega merkingar og annað slíkt,“ segir Jón Ingi og bætir við að allar vörurnar séu keyptar frá Kína.

Landsbjörg hefur selt flugelda allt frá árinu 1968. Tekjur af flugeldasölu eru allt frá sjötíu og upp til níutíu og fimm prósent af tekjum sveitanna. „Það fer eftir sveitunum. Fyrir sumar minni sveitirnar skiptir salan öllu mál. En hver eining hjá okkur er með sjálfstæðan fjárhag,“ segir Jón Ingi. Sveitirnar eru svo með aðrar tekjulindir eins og bakverði sem styrkja félagið í hverjum mánuði, auk sölutekna af neyðarkarlinum.

Jón Ingi segir söluna þessi áramót hafa verið svipaða og undanfarin tvö ár. „Það sem kemur á óvart í ár er að dreifingin á vörukaupunum er miklu meiri.“

Síðan 2013 er Landsbjörg búin að breyta allri línunni sinni. „Við erum búin að breyta innihaldinu í fjölskyldupökkunum og annað slíkt. Ég held að það sé nauðsynlegt að breyta til að standa ekki í stað.“ Hver einasti vöruflokkur er nú með mjög breitt verðbil. „Allir ættu því að geta fundið eitthvað í línunni og það er það sem við höfum reynt að halda.“

Önnur þróun á ferli hans er sala til erlendra ferðamanna. „Við erum að taka meira eftir því að útlendingarnir eru að kaupa. Það er ekki í einhverju risamagni en það er sérstaklega hjá sveitunum sem eru með sölustaði nálægt hótelum,“ segir Jón Ingi.

Jón Ingi segir að flugeldasalan hafi náð hápunkti fyrir hrun og að hún sé ekki búin að ná þeim hæðum aftur. „Það liggur við að ég segi guð hjálpi mér að við förum ekki á þann stað aftur. Þá var það bara þannig að stóru kökurnar alveg ruku út, en sala á fjölskyldupökkum var mun minni. Nú erum við að sjá miklu meira af fjölskyldum koma saman og sprengja. Við höfum líka tekið eftir því að heilu göturnar eru að taka sig saman og kaupa þá einhverja flugelda saman.“