„Á hverjum degi leita á bráðamóttökur geðdeilda ungmenni um tvítugt í ástarsorg“

Óttar Guðmundsson geðlæknir segir nútímaforeldra keppast við að skapa hina fullkomnu æsku fyrir börnin sín. Allt sé reynt til að koma í veg fyrir að barnið lendi í erfiðleikum eða vandræðum. Langflestir vefji börnin inn í bómull og verja með kjafti og klóm fyrir óréttlæti lífsins. 

„Góðir foreldrar eiga að vernda börnin sín fyrir umferðinni, einelti, vondum kennurum, barnaníðingum og vondum félagsskap. Þau sjá til þess að barnið sé alltaf bundið í öryggisbelti og sé með hjálm,“ segir í pistli Óttars á Stundinni sem vakið hefur mikla athygli. Barnið fái smám saman tilfinningu fyrir því að lífið eigi að vera vandamála- og áhyggjulaust. Þegar vandamálin komi upp séu börnin ekki undir þau búin. Við séum að ala upp einstaklinga sem verða ósjálfstæðir og nefnir Óttar sláandi dæmi.

„Á hverjum degi leita á bráðamóttökur geðdeilda ungmenni um tvítugt í ástarsorg. Þau geta ekki sætt sig við það að hinn aðilinn hafi slitið sambandinu. Oft segjast þau ætla að fyrirfara sér vegna þessa. Læknar og hjúkrunarfræðingar taka þessum döpru ungmennum vel, gefa þeim lyf og tala við þau og leggja þau stundum inn,“ segir Óttar. Fyrir þremur til fjórum áratugum hefðu heimsóknir ungmenna vegna þessa verið óhugsandi. Litið hefði verið á slík vandamál sem eðlilegan fylgifisk.

Rifjar Óttar upp eigin æsku þar sem hann svaf  í rúmi máluðu af krabbameinsvaldandi blýmálningu, enginn hjólaði með hjálm, vatn var drukkið úr garðslöngum, engir barnastólar í bílum, reykt var svo til hvar sem er og börn léku sér úti frá morgni til kvölds með engan farsíma í vasanum. Perrar, dónar og gluggagægjar með sýniþörf voru hluti af veruleikanum.

„En öryggiskynslóðin er á engan hátt búin undir mótlæti enda var henni talin trú um að lífið yrði alltaf fyrirsjáanlegt. Íslenskt samfélag hefur aldrei verið jafn öruggt og nú og aldrei hefur óttinn við að eitthvað komi fyrir börn verið stærri,“ segir Óttar. Ljóst sé að börn verði að læra að axla ábyrgð á eigin vanlíðan og læra að heimurinn geti verið miskunnarlaust.

„Fyrr eða síðar þurfa þau að standa á eigin fótum án þess að mamma og pabbi standi á hliðarlínunni og skammi alla sem ekki gera eins og barnið vill.“