Landfylling við ströndina á fyllilega rétt á sér á ný

Það vekur furðu, sé vesturhluti borgarinnar svona verðmikill, hvers vegna ekki á sér stað lengur landfylling við ströndina eins og hér á árum áður, t.d. sem var úti á Granda, í Sundahöfn og víðar. Frekar skal allri efnisuppkeyrslu vera eingöngu beint austur í Rangárvallasýslu (Bolöldu) með ómældum kostnaði og óþægindum, sem er til þess fallið að auka enn frekar umferðarþungann þvert í gegnum borgina og yfir á Suðurlandsveg, sem er að auki einbreiður og þar með talið út úr borginni í austur með auknum aksturstöfum og slysahættu sem hlýst af stórum og þungum vörubifreiðum.

Um verulegt magn er að ræða sem skiptir þúsundum rúmmetra á hverjum degi og má ætla að stærsti hluti þess komi úr vesturhluta borgarinnar. Það hefði verið og væri hægt að gera landfyllingu með ströndinni, t.d. í suðvesturhluta borgarinnar og víðar, með miklum sparnaði ásamt auknu umferðaröryggi fyrir vegfarendur.

Veldur ómældum óþægindum

Núverandi fyrirkomulag sem er viðhaft er með ólíkindum og sýnir helst dómgreindarleysi og veldur verktökum, húseigendum o.fl. ómældum óþægindum, töfum og kostnaði, þ.m.t. borgarsjóði. Þetta verklag er oft til þess fallið að vörubílstjórar eru nánast í kapphlaupi við tímann að ná að losa sig við efnið fyrir lokun á móttöku. Í besta falli eru örfáir verktakar sem hafa hagsmuni af óbreyttu fyrirkomulagi, að keyra sem lengst. Ekki verður á nokkurn hátt gert lítið úr að þessi valkostur uppi í Bolöldu þarf líka að vera til staðar, ekki síst varðandi efniskeyrslu til borgarinnar til að nýta ferðina í vissum tilvikum.

Þungir vöruflutningabílar af ýmsum toga slíta margfalt meira gatnakerfinu ásamt öðrum annmörkum svo sem að alltof oft fellur sandmulningur frá þeim með auknum framrúðubrotum, lakkskemmdum og öðru eignatjóni, ekki síst við að þurfa að keyra miklu lengra en ástæða er til. Það myndu sparast mikil óþægindi og kostnaður ef það væri opið fyrir efnislosun lengur ásamt öðrum valkostum. Eflaust er afneitunin sterk hjá borgaryfirvöldum þegar þarf að viðurkenna eigið sleifarlag með ákvarðanir sem eru viðhafðar. Borgaryfirvöld þurfa að íhuga að með þessu verklagi er verið að auka á slysahættu og eignatjón til mikilla muna að óþörfu.

Suðurlandsvegur er í mun meiri hæð en borgin og inn til landsins sem er til þess fallið að oft á tíðum er mikil hálka til staðar og verra skyggni sem býður uppá meiri slysahættu. Það þyrfti ekki að spyrja að leikslokum ef tuga tonna vörubíl hlekktist á á einbreiðum vegi og færi á bíl úr gagnstæðri átt.

Reykjavíkurborg hefur undanfarin ár verið að byggja göngubrýr yfir stofnbrautir víðsvegar um borgina þar sem verulegt magn þarf til uppfyllingar. Þar hefði mátt nýta á ódýran hátt efnið með samræmingu og aðhaldssemi þar sem margir hefðu hagnast af. Einnig hefði mátt horfa til framtíðar t.d. varðandi Sundabrú og svona má lengi telja.

Jafnvel þó svo ekki sé um burðarefni að ræða er um jafn kostnaðarsaman flutning sem nýtist bara með öðrum hætti. Alltof margir í stjórnsýslunni láta sig of litlu skipta hvernig farið er með opinbert fé þar sem hundruð milljóna fara í súginn með fyrirhyggjuleysi.

Það er ekkert að því að það sé aðhald og reynt sé að hafa stjórn á með hvaða hætti efnislosun á sér stað og stýra með sem hagkvæmasta hætti, en öllu má ofgera og stundum þarf að taka meiri hagsmuni fram yfir minni. Því er öfugt farið telji stjórnsýslan eðlilegt að líta svo á að hagsmunir almennings eigi að fara á skjön við borgina. Hvernig svo sem á allt er litið er óforsvaranlegt að beina allri efnislosun með núverandi hætti.