Júragarður á Rassgötu

Það hefur komið mér nokkuð á óvart síðustu vikur og mánuði hversu margir hafa sterkar skoðanir á kynhneigð fólks á Íslandi í dag. Nýjasta vangaveltan kviknaði við skrif Snorra Óskarssonar, betur þekktur sem Snorri í Betel, á Facebook hinn 27. október síðastliðinn. Þar hjólar Snorri í Jóhönnu Sigurðardóttur og eiginkonu hennar vegna útkomu bókarinnar „Við Jóhanna“.

Ritaði Snorri meðal annars eftirfarandi orð; „Gefast eiginmanni, eignast börn. Yfirgefa eiginmann og fara villu vegar. Er nema von að Biblían kalli þennan lífsmáta synd?“

Ég fæ ekki með nokkru móti skilið af hverju Snorri þarf að vera að bauna á gamlar konur sem hafa elskað hvor aðra í tugi ára. Hann telur sig sjálfan kannski mjög kærleiksríkan einstakling með því fræða okkur um stöðu mannanna og hvað sé rétt og rangt, samkvæmt eigin túlkun á Biblíunni.

En af hverju velur Snorri samt að taka fyrir kynhneigð fólks frekar en eitthvað annað? Skyldu það kannski vera fordómar sem ráða för? Hvort sem Snorra líkar það betur eða verr, þá er kynhneigð meðfædd og verður þar af leiðandi ekki breytt.

Af hverju fer Snorri ekki frekar í stríð við stjórnvöld og aðila vinnumarkaðarins til þess að hvíldardagurinn verði haldinn algjörlega heilagur og að skellt verði í lás í öllum fyrirtækjum og stofnunum hvern sunnudag í mánuði?

Þótt líkurnar séu mjög litlar á að það myndi takast, er það miklu raunhæfara heldur en að breyta grundvallareðli fólks, kynhneigð þess. – Þetta þyrfti Snorri kallinn að fara að skilja.

Ég get allavega ekki séð þennan geislandi kærleik sem Snorri á til með að hreykja sjálfum sér af. Það er nefnilega mjög takmarkaður kærleikur í því fólginn að tala fyrir því að fólk lifi í afneitun og sé ekki það sjálft allt sitt líf. Mér fyndist það virðingarverðara ef Snorri viðurkenndi einfaldlega að hann sé haldinn hatri og fordómum í garð samkynhneigðra, í stað þess að mála sig sem einhvern kærleiksbjörn, tala undir rós og afskræma þannig orðið kærleikur.

Hinir einu sönnu Kærleiksbirnir myndu pottþétt grenja úr hlátri ef þeir vissu til dæmis að á Íslandi í dag sé maður að nafni Gylfi Ægisson sem telur að samkynhneigð skemmi börn. Þeim myndi heldur ekki leiðast það að það sé til „venjulegur“ karlmaður að nafni Halldór Jónsson sem bloggaði um að það væri ólíðandi að „venjulegir“ karlmenn þyrftu að horfa á upp „aðra“ karlmenn kyssast á almannafæri. Halldór þessi minntist reyndar ekki einu orði á kossaflens tveggja stúlkna, spurning hvort það lúti öðrum og meira spennandi lögmálum í huga þessa venjulega karlmanns.

Að lokum vil ég taka fram að ég vil þessum mönnum ekkert illt. Ég geri mér grein fyrir að það getur verið erfitt að kenna gömlum hundum að sitja og að þessir herramenn eru nær risaeðlutímanum í aldri en ég. Þeir félagar yrðu því flottir saman á Rassgötu Gylfa Ægissonar, þar sem foreldrar gætu sett börnin sín í pössun til siðapostulanna þriggja og þannig tryggt að afkvæmin skemmist ekki vegna samkynhneigðar.

Ég er þó viss um að börnin myndu ekki skemmast ef svo ólíklega vildi til að Halldór tæki upp á því að skella einum rembingskossi á hann Gylfa sinn í Júragarðinum á Rassgötu 2 í Reykjavík, þar sem Snorri héldi á mistilteini yfir þeim turtildúfunum og blessaði jafnframt gesti og gangandi. Þvert á móti held ég að börnunum myndi finnast þetta krúttlegt og fallegt, rétt eins mér finnst samband Jóhönnu og Jónínu vera.